Maciej Gisman: Kuba
Malwina Buss: Anna Kareńska (Karenina)
Agnieszka Mrozińska: Baśka
Kosma Szyman: Johny
Alexandra Vogtman: Parówa
Artur Dziurman: Antoni Pepesz (nauczyciel)
Renata Zarębska: matka Kuby
Maciej Nowak: dyrektor szkoły
Pomydleni to serial zupełnie inny niż wszystkie nam znane. Jest to polska produkcja, którą śledzić możemy tylko i wyłącznie dzięki łączom internetowym. Każdy odcinek liczy sobie między 3 a 5 minut.
Ma się wrażenie, że scenariusz przyniosło samo życie bez ulepszeń i nadmiernego bawienia się w konwenanse. Bartek Konarski spisał to tylko i włożył w usta głównych bohaterów. Nie mieliśmy jeszcze w Polsce takiej produkcji, która bez zbędnych ceregieli tak weszłaby bez pardonu w świat nastolatków i ukazywałaby ich życie, problemy, sposób myślenia. Być może niektóre sprawy przejaskrawiono i przekoloryzowano. Bez wątpienia jednak świat nastolatków nie jest nudny ani monotonny. Pomydleni to w całości projekt firmy producenckiej Follow Me Film Production. Trudno powiedzieć, czy jest to film dedykowany młodzieży, czy jest on „dla nich” czy raczej bardziej „o nich”. Większość przecież zachowań bohaterów nie jest godna naśladowania. Młodzież bowiem zdaje się nie mieć zbyt wielu wartości, interesuje ją głównie zabawa, leniuchowanie, wymigiwanie się od obowiązków.
Bohaterowie to Kuba, Katerina, Baśka i Johny. Nie są wolni od błędów, bywają wulgarni, nawet okrutni i agresywni, są zdolni nawet do uciekania się do szantażu własnych rodziców, żeby osiągnąć cel. Czyżby taka była polska młodzież? Zapewne to cechy, które posiada każdy człowiek, lecz nie są one głównym motywem życia.
Szkoła średnia to dżungla. Poruszać się w tym świecie nie jest łatwo, zwłaszcza, kiedy pojawia się nowy nauczyciel matematyki, Pepesz. Ten były komandos, człowiek z militarną wizją świata od początku daje wszystkim nieźle w kość i zakłóca monotonny, jednostajny świat naszych bohaterów. Nie przeszkadza to jednak dyrektorowi, ciaputkowemu misiowi z duszą artysty, który pisze, tworzy i widzi świat w różowych barwach.
Jedna z dziewczyn, Baśka jest jawną lesbijką. W szkole znana jest z tego, że spotyka się z Parówą- nieudacznicą i pechową niezbyt atrakcyjną dziewczyną. Ich związek jest dziwną zależnością. Wydawać by się mogło, że Parówa interesuje Baśkę tylko i wyłącznie dlatego, że grozi, że sobie coś zrobi jeśli ta ją zostawi. Baczny obserwator jednak dopatrzy się w tym związku czułości i obopólnej opieki...
Każdy odcinek rozpoczynają się od listu pisanego przez Rudą do skazanego na dożywocie „Egzekutora”. Listy czytane są o poranku. Każdy następny odcinek (list)rozpoczyna się ukazaniem czasu czytania listu o minutę później niż w poprzednim odcinku (pierwszy odcinek to 7:47). Karenina nie mieści się w ciasnych ramach nastoletnich doświadczeń człowieka dojrzewającego. Listy płynące do zakładu karnego o zaostrzonym rygorze są jej wołaniem o zrozumienie, którego doświadczyć może tylko i wyłącznie za sprawą kogoś, kto przeżył już wiele.
Odcinek 17 nie wydaje się być ostatnim. Widz ma wrażenie, że serial urwał się bez zakończenia.
Czy będą dalsze odcinki? Nie wiadomo.
Katarzyna Figura: Asia- Diwa operowa
Gabriela Muskała: Basia
Sławomir Grzymkowski: Mąż Basi
Olivier Kozłowski: Syn Basi
Alan Kozłowski: Syn Basi
Zdzisław Wardejn: Dyrygent
Ewelina Starejki: Artystka
Krótkometrażowy zaledwie 30- minutowy film powstały w ramach programu „30 minut”, realizowanego przez Stowarzyszenie Filmowców Polskich, Mistrzowskiej Szkoły Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy, TVP Kultura oraz Instytutu Sztuki Filmowej. Obsypany nagrodami dla Agnieszki Smoczyńskiej, m. in. zdobyte nagrody to: Nowy Jork (The New York Polish Film Festival)- Nagroda „Ponad Granicami” im. Krzysztofa Kieślowskiego za „zaskakująco profesjonalną adaptację opowiadania Olgi Tokarczuk”; Kraków (Krakowski Festiwal Filmowy- Konkurs Polski)- Srebrny Lajkonik; (Konkurs Międzynarodowy)- Srebrny Smok; Nowy Jork (The New York Polish Film Festival); Gdynia (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych)- Nagroda Specjalna SFP w konkursie „Młode Kino Polskie”; (Międzynarodowy Festiwal Filmowy „Era Nowe Horyzonty”); Ismailia; Zielona Góra (Międzynarodowy Festiwal Kina Autorskiego „Quest Europe”)- „Damskie Skrzydło” dla najlepszego filmu wyreżyserowanego przez kobietę; Batumi (Batumi International Art House Film Festival w Batumi) oraz dla aktorki Gabrieli Muskały Nagroda Polskiego Kina Niezależnego im. Jana Machulskiego w kategorii: Najlepsza aktorka, dla Wojciecha Jagiełły, Kraków (Krakowski Festiwal Filmowy- Konkurs Polski)- Nagroda Prezesa Stowarzyszenia Filmowców Polskich za najlepszy montaż w filmie.
Magiczny film, który ogląda się z zapartym tchem i choć nie ma w nim wyraźnych branżowych odniesień, wart jest zobaczenia. Tło do wydarzeń stanowi wspaniała muzyka Antoniego Vivaldiego, Josepha Haydna, Igora Jaszczuka. Swojego głosu użyczyła śpiewaczka operowa Ewa Podleś (Bajazet, Ariadna na Naksos) i Violetta Villas (Tango dla Kowalskiej).
Basia ukończyła wyższe studia na kierunku Romanistyka i Stosunki międzynarodowe. Zamiast doktoratu wybrała jednak jak sama mówi pranie, sprzątanie, gotowanie i rodzenie dzieci. Jej nowa sąsiadka, diva operowa Asia nazywa ją „panią full service”. Basia jest kobietą całkowicie zadowoloną i spełnioną, ma wspaniałego męża, udane pożycie intymne, dwóch małych synów, Bartka i Piotrusia, mieszkanie, ustabilizowane życie rodzinne. Pojawienie się Asi (w tej roli Katarzyna Figura) zdaje się obudzić w niej drzemiące pokłady ciekawości życiowej, chęć zmian, szukania radości i czegoś niecodziennego. Basia słucha teraz przez sufit śpiewu sąsiadki i zdaje się dostrzegać inne aspekty życia. Dzięki muzyce, nowej przyjaźni wychodzi ze swojej dotychczasowej skorupy i przeżywa nowe chwile. Asia jest artystką, żyje na walizkach, ma swój świat, który tak bardzo różni się od świata Basi. Któregoś dnia te różne rzeczywistości ścierają się ze sobą. Asia uwodzi swoim śpiewem, osobowością kurę domową sama czerpiąc z nowej znajomości wiele nieznanych jej doznań. Coś nowego dzieje się w życiu tych dwóch różnych kobiet...
Film wart jest zobaczenia ze względu na wspaniała grę aktorską dwóch głównych bohaterek. Wszystko w nim zdaje się być tak naturalne, że niemal prawdziwe. Nikt tam nie gra. Każdy zdaje się przebywać na planie filmowym i pozwalać filmować się, nawet dzieci. Film pozbawiony jest, co jest rzadkością we współczesnej kinematografii polskiej przemocy, dosadnych scen seksualnych, jest samym odczuwaniem i ukazaniem relacji między bohaterkami w sposób delikatny i niedopowiedziany. Są łzy, szepty, wysublimowane spojrzenia i delikatny, muskający dotyk. To wszystko daje tak ogromne pole dla wyobraźni widzowi, że w czasie seansu zdaje się on zapomnieć o całym świecie.
Przyjaźń, miłość, uwielbienie przeplata się tutaj i nie pozwala wcisnąć w ciasne ramy określenia tego uczucia jednym słowem.
Trudno powiedzieć, czy obie kobiety łączy coś więcej niż fascynacja i sympatia. Asia lubi i kokietuje Basię, z drugiej strony bezceremonialnie każe jej iść sobie, gdy ćwiczy dodając na koniec, żeby kiedyś wróciła. Czy bawi ją tylko fascynacja zwykłej sąsiadki i wytrąca z nudnego życia? Czy chce Basię traktować jak nową zabawkę proponując jej wyjazd w trasę? Równie dobrze to Basia może traktować divę w ten sam sposób. Kocha przecież męża i dzieci i wydaje się być szczęśliwa, a każdy w życiu potrzebuje przecież odmiany...
Film można oglądać w całości pod linkiem
http://www.tvp.pl/filmoteka/film-fabularny/aria-diva/wideo/aria-diva/149682
Rainie Yang: Jade
Isabella Leong: Takeko
John Shen: Ching
Jay Shih: Adong
Azjatycki film o miłości i symbolice tatuażu, za który to film reżyser Zero Chou otrzymał Nagrodę Teddy’ego (za najlepszy film pełnometrażowy poświęcony gejom i lesbijkom).
Dawno temu, Jade, gdy była jeszcze małą dziewczynką poznała Takeko, córkę tatuażysty. Jade była zachwycona starszą od niej dziewczyną. Codziennie czekała na nią przy drodze, żeby móc ją zobaczyć i zamienić z nią choć kilka słów. Trzęsienie ziemi i utrata domu rodzinnego Takeko rozdzieliły obie dziewczyny. Po latach los ponownie splótł ich drogi. Takeko mieszka teraz i pracuje w mieście. Kontynuuje pracę swojego nieżyjącego już ojca i opiekuje się młodszym, chorym bratem. Jade większość czasu spędza przed ekranem swojego komputera. Jej praca polega na uwodzeniu mężczyzn, którzy trafiają na jej płatnego bloga po to, żeby oglądać Jade, która wirtualnie gotowa jest spełniać ich zachcianki, byle tylko zechcieli jak najdłużej pozostać z nią online. Jej praca w Tajwanie jest nielegalna, dlatego też tego typu interesy tępi policja. Jade chce zrobić sobie u Takeko tatuaż, jednak przez dłuższy czas nie może zdecydować się na wzór. W końcu wybiera kwiaty. Są one motywem obrazu wiszącego w salonie. Jednak Takeko nie chce wykonać takiego wzoru, gdyż jest on dla niej świętym symbolem i niesie przykre wspomnienia z przeszłości. Do salonu Jade przychodzi nie tylko z powodu wzoru. Po latach nadal jest pochłonięta Takeko. Pomimo lat, uczucie ciągle trwało w niej i ewoluowało...
Julia Voth: Trixie
Erin Cummings: Hel
America Olivo: Camero
Michael Hurst: Gage
Ron Melendez: Deputowany Fuchs
William Gregory Lee: Hot Wire
Minae Noji: Kinki
Kevin Sorbo: Pan Phoenix
Renée O'Connor: Siostra Batrill
Lucy Lawless: Matka Przełożona
Film ten zaliczany jest do kina klasy B. Nakręcono go w los Angeles.
Trudno napisać cokolwiek o nim dobrego. Ani to typowe kino akcji, ani erotyczny film dla widzów dorosłych. Trzy panienki obdarzone pięknymi ciałami biorą się za wielkie spluwy, żeby walczyć ze złymi facetami. Udają się na pustynię, a z nimi ci źli mężczyźni. Gra toczy się o diamenty warte 200 milionów dolarów. Gdzie je ukryto i kto je ma?
Tego muszą dowiedzieć się razem lub osobno. Czy mogą sobie ufać?
Lojalność czy własny interes? Na to pytania panienki muszą sobie jeszcze odpowiedzieć.
Przy okazji należałoby także sprawdzić czy kochają się czy nienawidzą?
Dużo przemocy, wulgaryzmów, prostackich rozmów, bicia, krwawych potyczek, zemsty i uwydatniania wdzięków kobiecych. Trudno mówić o jakiejkolwiek głębszej fabule czy scenariuszy. Niektórych film zniesmacza, innym podoba się i jest porównywany do innych produkcji reżysera takich jak Krwawa pięść VI czy Kryptonim niszczyciel.
Marja Lewis Ryan: Bridget
Emily Peck: Molly
Todd Kubrak: Trip
Daniel Carlisle: Greg
Liz Osborn: Chloe
Lisa Bierman: Amy
Natasha David: Jenna
DyAnne DiSalvo: Woman in the Alley
Jessie Paddock: Tracy
Lindsay Tanner: Background
Tadia K. Taylor: Dorothy
Film zdobył nominację do nagrody Slamdamce 2010 dla reżysera.
Molly i Greg od dłuższego już czasu są parą. Właśnie przeprowadzili się do Nowego Jorku gdzie rozpoczęli nowe życie. Z pozoru wydają się być doskonałą parą.
Bridget i Trip to starzy znajomi. Wspólnie wynajmują mieszkanie. Poza tym nic ich nie łączy, bowiem Bridget jest lesbijką. Dziewczyna lekko traktuje życie, nie wiąże się z nikim na dłużej, gdyż nie leży to w jej naturze. Jej dewizą zdaje się być hasło, że jedna kobiet może być tylko na jedną noc. Po spędzonej nocy jej kochanki opuszczają mieszkanie, a Bridge zapomina o nich na zawsze. Nie zapamiętuje ich imion, pamięta tylko to, z którą w jaki dzień spała. Są dla niej jak zdobycze, którym można jedynie przypisać dzień tygodnia.
Trip i Chloe tworzą parę. Chłopak nie traktuje jednak poważnie swojego związku. Pozwala sobie na flirtowanie z innymi dziewczynami tłumacząc sobie, że przecież Chloe go kocha więc i tak mu wybaczy. Nie ma więc po co się wysilać. Wszystko i tak przyjdzie mu przecież łatwo.
Wszyscy bohaterowie poznają się pewnego dnia w barze Four Faced Lair. Popijając piwo spędzają miły wieczór grając w grę „Never Have I Ever” (Gra ta jest dobrze znana z serialu The L Word i Loving Annabelle. Rozpoczyna się słowami: Nigdy nie byłam/ robiłam itp... Osoba, która była/ robiła itp. może się napić alkoholu). Molly podczas swojej kolejki mówi, że nigdy nie całowała się z dziewczyną. Ku jej zdziwieniu każda z osób siedzących przy stoliku poza nią wypija łyk piwa. Udany wieczór staje się początkiem przyjaźni między nowopoznanymi osobami. Zwłaszcza Molly i Bridget od tego momentu zaczynają spędzać w swoim towarzystwie coraz więcej czasu. Molly coraz częściej zastanawia się nad swoim związkiem i nad tym, czy tak naprawdę jest w nim szczęśliwa. Zaczyna w swoim chłopaku widzieć coraz więcej wad. Przeszkadza jej spokojny charakter Grega oraz jego tradycyjne podejście do wielu kwestii. Molly chce czegoś więcej w życiu, nuty szaleństwa i seksu, który nie zawsze wyglądałby tak samo. Z Gregiem może się kochać jedynie w łóżku przy zgaszonym świetle. Kobieta coraz bardziej pragnie by ktoś pod wpływem chwili, emocji i namiętności porwał ją w przypływanie uczuć. Pewnego wieczoru postanawia urzeczywistnić swoje pragnienia z Bridget...
Film jest lekki, nieskomplikowany i przewidywalny. Jeśli ktoś ma ochotę obejrzeć ambitne kino, nie znajdzie tu nic ciekawego dla siebie.
Necar Zadegan: Elena
Traci Dinwiddie: Peyton
Gary Weeks: Barry
Sam Harris: Tyler
Connor Kramme: Nash
Sabrina Fuster: Tori
Mary Wells: Wave
Erin Carufel: Millie
Heather Howe: Lily
Jane Clark: Matka Peyton
Scenarzystką i reżyserką tego filmu jest Nicole Conn, która jest również twórczynią znanego miłośniczkom branżowych filmów Claire of the Moon (1992 rok). I tak jak jej poprzedni film należy już do sztandarowych pozycji tęczowego kina, tak Elena Undone ma szansę dołączyć do nich niekoniecznie ze względu na świetny scenariusz czy reżyserię, bo te pozostawiają wiele do życzenia, lecz ze względu na najdłuższy pocałunek w historii kina, trwający aż 3 minuty i 24 sekundy! Jeśli przebrniemy przez zagmatwany początek, możemy spodziewać się miłych dla oka scen. Film nie jest może arcydziełem, jest w nim sporo błędów natury technicznej, niektóre sceny są niedopracowane i niedokończone, nakręcone jakby nie posiadano na planie filmowych scenografa czy dyrektora artystycznego, scenariusz zaś bywa chaotyczny i miejscami nieco pozbawiony sensu, jednak warto sięgnąć po tę pozycję ze względu chociażby na tematykę. Pomimo głównego wątku miłości Eleny i Peyton, sceny przeplatają historie miłosne osób różnych płci, wieku, orientacji seksualnych. Film sprawia wrażenie banalnej, prostej opowieści z przewidywalną fabułą i zakończeniem, niesie jednak za sobą wiele ciekawych spraw. Nicole Conn postawiła w nim przede wszystkim na ukazanie uczuć, odczuć bohaterów, ich stanów emocjonalnych, potrzeb. Mottem filmu zdaje się być hasło, że miłość jest najważniejsza i wszystko zwycięży, a także, że prawdziwa miłość zdarza się i jest w stanie pokonać wszystko. Być może chwilami zrobiła to w zbyt banalny sposób, liczą się jednak intencje i całość, a ta nie wygląda najgorzej. Ciekawostką filmu jest fakt, że oparty został na prawdziwych wydarzeniach. Film znakomicie nadaje się na wieczorny seans we dwoje. Dobrą stroną jest piękna muzyka i piosenki, które znakomicie komponują się z poszczególnymi scenami.
Elena od 15 lat jest niezwykle poukładaną żoną pastora, matką nastoletniego Nasha, gospodynią domową. Kiedyś fotografowała, miała głowę pełną pasji, pomysłów, inspiracji. Teraz jej życie jest monotonne, jednostajne i przewidywalne. Elena jest heteroseksualną kobietą i choć nigdy nie kochała swojego męża, nigdy nie pociągały jej kobiety. Wraz z mężem starają się o dziecko już od wielu lat, nic jednak z tego nie wychodzi. Któregoś dnia w ośrodku adopcyjnym Elena poznaje Peyton, lesbijkę, która marzy o dziecku. Niedługo potem obie kobiety spotykają się na meetingu, gdzie rozmawia się dużo o wyjątkowej miłości, bliskości, jedności dusz. Elena zaprzyjaźnia się z Peyton a ich spotkanie zdaje się być właśnie takim odnalezieniem się dwóch ludzkich istnień. Początkowo głęboka przyjaźń szybko zamienia się w magiczne uczucie popierane przez jednych, a krytykowane przez drugich. Być może Conn zbyt mocno skupiła się na pozytywnych aspektach uczuć spłycając ludzkie tragedie i dramaty jednak zapewne nie o to w tym wszystkim chodziło. Film jest ważny dla kinematografii tęczowej z jeszcze z jednego powodu. Coraz częściej słyszy się o kobietach, które mają męża, dzieci, rodzinę a wszystko w ich życiu zmienia się, kiedy niespodziewanie zakochują się w kobiecie. Taka tematyka pozwala na przemyślenie pewnych spraw i skorzystanie z cudzych, gotowych już rozwiązań...
Obie panie grające główne role, Necar Zadegan i Traci Dinwiddie spotkały się już kiedyś wspólnie na planie filmowym w 2007 roku grając w opartej na prawdziwej historii miłosnej z końca XIX wieku romansie pisarki Renee Vivien z żoną tureckiego dyplomaty, Kerime. Film miał zaledwie 7 minut i nosił tytuł "The Touch". Można go zobaczyć we fragmencie pod linkiem:
http://www.youtube.com/watch?v=GPVD8yxu_Xo
