gdyby-sciany-mogly-mowic blog

    LGBT: filmy, seriale

    Wpisy z okresu: 3.2009

    So Close / Xi yang tian shi / Chik yeung tin si
    Zabójcze trio
     


    Produkcja: Hongkong 2002




    gatunek:
    Akcja



    Reżyseria: Corey Yuen


    W głównych rolach :

    Qi Shu - Lynn
    Wei Zhao – Sue
    Karen Mok : Hong Yat Hong
    Seung-heon Song : Yen
    Yasuaki Kurata : Master
    Derek Wan : Master
    Michael Wai : Ma Siu Ma
    Siu-Lun Wan : Chow Nunn
    Sau Sek : Chow Lui
    Ki Yan Lam : Alice
    Josie Ho : Ching
    Sheung Mo Lam : Lai Kai-joe
    May Kwong : May


    Film Zabójcze trio kręcony był w Hongkongu w Chinach. Jest to kino przede wszystkim dla wszystkich miłośników strzelanek, akcji, komputerowych trików i scen rodem z Matrixa.

    Linn i Sue to siostry. Kilka lat temu ich ojciec naukowiec, wymyślił Zintegrowany System Bezpieczeństwa, który nazwał Panoramą Świata. Za pomocą tego programu komputerowego możliwe było przejęcie władzy nad wszystkimi systemami komputerowymi świata oraz kontrola ich sieci internetowych. Twórca pragnął jednak, aby jego System służył ludzkości i korzystano z niego dla dobra społeczeństwa i świata. Stało się jednak inaczej. Grupa zachłannych biznesmenów przejęła kontrolę nad programem, profesora zaś i jego żonę zamordowano. Ocalały tylko dwie córki: Limm i Sue. Kilka lat później dzięki Panoramie Świata, siostry kontrolują systemy komputerowe wielkich przedsiębiorstw, wynajmując się jako płatne morderczynie. Starsza Limm, znana jako Angel.Com zajmuje się bezpośrednio wykonywaniem zadań, młodsza Sue za pomocą systemu monitoruje z domu akcje sterując zdalnie siostrą i prowadząc ją krok po kroku.

    Bracia Chow, Lui i Nunn prowadzą wielką korporację zajmującą się systemami komputerowymi. Na zlecenie młodszego brata, Linn zabija Lui. Jednak podczas akcji Angel.Com zostaje zauważona przez policję. Odtąd to władze zauważają niezgodności w firmie braci Chow. Do akcji bezpośrednio zostaje przydzielona Kong Vat Hong. Sprawy się komplikują, gdy Linn nagle postanawia wycofać się z rodzinnego interesu i wyjść za mąż za Yena, którego kocha od lat szkolnych. Jednak Sue nie zamierza usunąć się w cień i wbrew siostrze próbuje na własną rękę nadal przyjmować zlecenia. Młodsza siostra nie jest jednak ani na tyle wyszkolona, ani doświadczona co Linn, nie radzi sobie z zadaniem, wpadając w kłopoty naraża siebie i siostrę. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy okazuje się, że młodsza Sue zakochała się nie w kim innym, a w agentce policji Kong…

    Piosenką przewodnią filmu jest Close to You, piękny i nastrojowy utwór grupy The Carpenters, śpiewany w filmie przez Azjatkę Corrine May, choć na soundtracku do filmu utwór ten wykonuje nie wiedzieć czemu Karen Mok…

    Ocena filmu:











    Tematyka branżowa :








     

    Text by: Peztka

      Four Minute /
    Vier Minuten 
    Cztery minuty


    Produkcja: Niemcy 2006



    gatunek: Dramat



    Reżyseria: Chris Kraus


    W głównych rolach :

    Monica Bleibtreu : Traude Krüger
    Hannah Herzsprung Hannah Herzsprung : Jenny von Loeben
    Richy Müller Richy Müller : Kowalski
    Amber Bongard Amber Bongard : Klara
    Vadim Glowna Vadim Glowna : Gerhard von Loeben
    Christian Koerner Christian Koerner : Podpułkownik SS
    Stefan Kurt Stefan Kurt : Meyerbeer
    Dieter Moor Dieter Moor : Moderator TV
    Nadja Uhl Nadja Uhl : Nadine Hoffmann

    Cztery minuty to film produkcji niemieckiej. Nakręcono go w rekordowym czasie, bo w ciągu jednego miesiąca. Został uznany, za jeden z najciekawszych tytułów Camerimage 1996 roku, a także zdobył nominacje do Złotej Żaby w 1995 roku.

    Bohaterkami są dwie kobiety, różne od siebie pod każdym względem. Dzieli je wiek, wykształcenie, a przede wszystkim przeszłość i doświadczenia. Leciwa panna Traude Krüger przeżyła II wojnę światową. Straciła tam ukochaną kobietę, musiała borykać się z problemami i podejmować decyzje, które obce są młodym ludziom w XXI wieku. Bagaż doświadczeń wlecze się za nią do czasów współczesnych, a wspomnienia nie pozwalają otrząsnąć się i żyć na nowo. Swój czas wypełnia muzyką, grą na fortepianie. Nadal pracuje w więzieniu, mimo podeszłego wieku, mając już 80 lat próbuje uczyć skazane za ciężkie przestępstwa kobiety gry na fortepianie. Jest to forma zmycia brudu, jaki niosą za sobą czyny więźniarek. Klasyczna muzyka spełnia tu rolę oczyszczenia i podejmuje próbę przywrócenia tej równowagi jaką zakłóca się robiąc złe rzeczy w życiu.
    Takie jest pojęcie muzyki przez panią Trade.

    Na swojej drodze starsza pani spotyka Jenny, agresywną 20- latkę, która mimo problemów z emocjami, mimo wybuchów agresji, destrukcyjnym zachowaniom posiada duszę delikatnej artystki. Potrafi znakomicie grać na fortepianie i wydobyć z instrumentu muzykę, która zdumiewa jej nauczycielkę. Jenny odsiaduje wyrok za brutalne morderstwo. Więzienie o zaostrzonym rygorze nie wpływa pozytywnie na jej problemy z emocjami. Pomimo tego panna Trade chce przygotować dziewczynę do konkursu pianistycznego. Byłby to jej rozrachunek z samą sobą, ze swoimi przeżyciami i koszmarami, które wracają z przeszłości.
    Jenny jest niepokorna, w jednej chwili łagodnieje i ćwiczy pod okiem swej nauczycielki, by za moment dostać szału i zachowywać się jak ktoś z zaburzeniami psychicznymi. Nigdy nie wiadomo, co się wydarzy, gdy Jenny jest w pobliżu.

    Film to ścieranie się dwóch skrajnych charakterów. Poukładanej, zgorzkniałej starszej pani, całkowicie zamkniętej na nowe propozycje, pomysły, na inne gatunki muzyczne i odrzucającej wszystko i wszystkich, pełnej buntu młodej dziewczyny. Tylko chwilami charaktery te na bazie wspólnych punktów muzycznych wyciszają się i mają zalążki przyjaźni, porozumienia i wspólnego celu..
    Choć… droga do celu może na końcu okazać się jednak rozbieżna.

    Ocena filmu:











    Tematyka branżowa :










    Text by: Peztka

    Tourneuse de pages / The Page Turner 
    ( Niewykorzystany dar / Przeracając strony )

     
    Produkcja: Francja 2006



    gatunek: muzyczny, dramat



    Reżyseria: Denis Dercourt



    W głównych rolach :

    Catherine Frot : Ariane Fouchécourt
    Déborah François : Mélanie Prouvost
    Pascal Greggory : Pan Fouchécourt
    Clotilde Mollet : Virgignie
    Arièle Butaux : Prezenterka radiowa
    Julie Richalet : Dziecko Mélanie
    Christine Citti : Pani Prouvost
    Martine Chevallier : Pani Onfray
    Jacques Bonnaffé : Pan Prouvost
    André Marcon : Robotnik
    Antoine Martynciow : Tristan
    Xavier De Guillebon : Laurent



    Film nominowany był do Cezara aż w trzech kategoriach: Za najlepszą muzykę, aktorkę pierwszoplanową oraz obiecujący debiut roku. Zdjęcia kręcone były we Francji, w dwóch miastach: Paryżu i Yvelines.


    Historia z przestrogą w tle. Zemsta jest słodka i choć odwleczona w czasie, może przynieść wiele szkody winowajcom.


    Melanie Prouvost jest śliczną, małą, niesłychanie uzdolnioną muzycznie dziewczynką. Rodzice są rzeźnikami, ale nie żałują na edukację córki, pielęgnując jej talent pianistyczny i kibicując córeczce z dumą. Melanie ćwiczy dniami i nocami, zdaje sobie sprawę jak ważne jest przesłuchanie, jakie ją wkrótce czeka. Od niego zależy czy wyrwie się w przyszłości ze środowiska, w jakim żyją jej rodzice, uwikłani w ciężką pracę i życiowe doświadczenia prostych ludzi z nizin społecznych. Podczas przesłuchania dochodzi jednak do incydentu. W komisji egzaminacyjnej siedzi sławna pianistka Ariane Fouchécourt. Kobieta zachowuje się jak gwiazda, podczas występu rozdaje autografy nie zważając na to, że rozprasza młodych ludzi i lekceważy ich występy, nie szanując ich talentów i prawa do pokazania swoich umiejętności w należytych warunkach. Melanie, która rozpoczyna przesłuchanie w gwiazdorski sposób zostaje nagle rozproszona, wyrwana ze stanu skupienia, nic już jej się nie układa, zdenerwowana dziewczynka, rozkojarzona i przestraszona kończy występ z wieloma pomyłkami, błędami, gubiąc tempo i nuty. Świat dziecka rozpada się, jej marzenia, plany w jednej chwili przepadają. Dziecko rezygnuje z gry na pianinie. Zaprzestaje ćwiczeń i zamyka się sobie, pamiętając jednak o wyrządzonych krzywdach.


    Po 10 latach nieśmiała i cicha Melanie rozpoczyna staż w kancelarii adwokackiej pana Fouchécourt. Pod czujnym okiem jego sekretarki Jacqueline Onfray wykonuje szereg biurowych prac. Staż się kończy, a dziewczyna w zasadzie nie ma żadnego zajęcia. Przypadkowo dowiaduje się, że jej szef poszukuje opiekunki do dziecka, uzdolnionego muzycznie Tristana. Jego matka, a żona prawnika jest pianistką, jednak po wypadku jej lęki nie pozwalają jej na granie przed publicznością. Miła i uczynna Melanie szybko zapada w serce pani domu, pomaga przewracać jej strony z nutami podczas gry na pianinie, wspiera ją, daje poczucie bezpieczeństwa, dzięki któremu pani Ariane ponownie może występować z Anima Trio i dawać koncerty i nagrywać w radio. Ariane nie umie już obyć się bez Melanie, zakochuje się w niej i potrzebuje na każdym kroku, wydaje się, ze Melanie czuje to samo do pięknej pani domu. Wkrótce ma odbyć się bardzo ważne dla Ariane przesłuchanie, od którego zależeć będzie wznowienie jej kariery pianistycznej…

    Ocena filmu:











    Tematyka branżowa :










    Even Cowgirls get the Blues
    (I kowbojki mogą marzyć)


    Produkcja: USA 1994


    gatunek: komedia, dramat


    Reżyseria: Gus Van Sant


    W głównych rolach :


    Uma Thurman: Sissy Hankshaw


    Rain Phoenix: Bonanza Jellybean


    Lorraine Bracco: Deloros del Ruby


    Noriyuki ‘Pat’ Morita: The Chink


    Angie Dickinson: Panna Adrian


    Keanu Reeves: Julian Gitche


    John Hurt: Hrabina


    Buch Henry: dr Dreyfus


    Treva Zabriskie: młoda Sissy


    Sean Young: Marie Barth


    W rodzinie Hankshaw rodzi się sliczna dziewczynka. Mała Sissy jest urocza, śliczna i przynosiłaby na pewno chlubę swoim rodzicom, gdyby nie fakt, że jej dłonie nie przypominają rąk zwykłej dziewczynki. Kciuki Sissy są ogromne, nienaturalnych rozmiarów i sprawiają, że dziecko wyróżnia się spośród swoich rówieśników. Załamana matka szuka pomocy u lekarza rodzinnego, a nawet u wróżki madame Zoe, która przepowiada dziecku liczne romanse, nie tylko z mężczyznami, lecz również z kobietami.


    Sissy dorasta w przekonaniu, że jest inna, wyjątkowa a kciuki są atrybutem każdego autostopowicza, z takimi jednak jak ma dziewczyna żaden samochód nie przejedzie obok niej obojętnie. Sissy podróżuje po Stanach, przemierza kraj od wybrzeża do wybrzeża poznając wielu ludzi. Zostaje modelką, twarzą firmy kosmetycznej, której szefuje transwestyta każący nazywać się „hrabiną”. Sissy po latach podróży, szukając swojego miejsca na ziemi, zaproszona zostaje na farmę Gumowa Róża, gdzie zbuntowane kowbojki walczą o przetrwanie żurawia krzykliwego a panna Adrian prowadzi dla hrabiny ośrodek odnowy i wypoczynku dla znudzonych pań. Sissy ma nawet romans z przywódczynią zbuntowanych dziewcząt, jednak nadal ma kłopoty z samookreśleniem się i poczuciem przynależności do miejsca i świata.


    Film jest tak rozwlekły, nudny, że nawet wątek branżowy czy udział słynnego odtwórcy głównej roli w Matrixie czy Uma Thurman w roli głównej nie pomoże ożywić fabuły ani nadać filmowi jakiegoś charakteru. Gus Van Sant próbując przenieść na ekran znakomitą prozę, zabił to co najlepsze w książce, zniszczył znakomite przesłanie Toma Robbinsa rozwalając fabułę i perfekcyjnie nakreślone postaci sprowadzając do banalności i kiczowatości.


    Ciekawostką jest to, że film kręcony był w stanie Oregon (m.in. Portland, Bend, Sisters oraz John Day Fossil Beds National Monument, Kimberly) w USA. W 1995 roku otrzymał aż dwie nominacje do Złotej Maliny za najgorsze role: pierwszoplanową dla Umy Thurman i drugoplanową dla Sean Young.

    Ocena filmu:











    Tematyka branżowa :






    text by: Peztka  


    • RSS