gdyby-sciany-mogly-mowic blog

    LGBT: filmy, seriale

    Wpisy z okresu: 6.2009

    The Guitar (Gitara)

    Produkcja:
    USA 2008

    gatunek: melodramat

    Reżyseria: Amy Redford

    W głównych rolach :

    Saffron Burrows: Melody
    Isaach De Bankolé: Roscoe Wasz
    Paz de la Huerta: Cookie- Constance Clemenza
    Ashlie Atkinson: Recepcjonistka
    Lawrence Ballard: Lekarz
    Bill Camp: Pan Wilder
    Joel Cannon: Gitarzysta Everyothers
    Lori Tan Chinn: Pani Tzu
    Janeane Garofalo: Doktor Murray
    Mark A. Keeton: Sprzedawca gitar
    Mia Kucan: Młoda Melody
    William Leroy: Billy
    Amitesh Manchanda: Taksówkarz

    Film został nakręcony w Nowym Jorku, choć większość akcji dzieje się w budynku, poza ulicami miasta.
    Melody to zahukana dziewczyna, ma marną pracę, kiepskiego mężczyznę, nieciekawe życie.
    Któregoś dnia dowiaduje się w klinice, że ma zaawansowanego raka krtani. Nowotwór jest tak duży, że Melody nie ma żadnych szans na wyzdrowienie. Guz jest nieoperowalny. Wkrótce zaatakuje struny głosowe i rozrośnie się tak, że dziewczyna umrze.

    Pozostał miesiąc życia…
    Miesiąc to okres zbyt długi, żeby spędzić go w samotności i zbyt krótki, żeby cokolwiek jeszcze zrobić w swoim życiu… Melody wraca od lekarza i z miejsca dowiaduje się, że szef w ramach redukcji etatów zwalnia ją. Tego samego dnia rozstaje się ze swoim chłopakiem. Wynajmuje wielkie, luksusowe studio na dokładnie miesiąc i rozpoczyna szaleńczy pęd ku zmianom życiowym. Wkrótce w jej mieszkaniu pojawiają się luksusowe sprzęty, kupione na kredyt, kiedy przyjdzie czas na spłaty, Melody przecież nie będzie już wśród żywych. Wspomnienia z dzieciństwa, przeżycia i pragnienia, jakie tłamsiła przez całe życie mogą być teraz „wykupione”. W mieszkaniu pojawiają się luksusowe sprzęty, ubrania, bibeloty…
    Aż w końcu największe pragnienie dziewczyny z dzieciństwa staje się rzeczywistością: czerwona, elektryczna gitara, z całym osprzętem jest od tej chwili własnością dziewczyny…
    Każdego dnia czarnoskóry kurier Roscoe wnosi nowe pudła z nowymi zamówieniami, rozmawia z Melody. Dziewczyna nie ma czasu, bez chwili wahania wciąga nowego znajomego w swoją ostatnią grę. Roscoe od tego momentu spędza czas kochając się rankami z Melody. Wieczorami zaś wpada dostawczyni pizzy Cookie, która również bardzo szybko umila Melody noce…
    Drastyczne zmiany działają na psychikę Melody, zmiany też mogą wywołać cuda w sferze cielesnej…
    Co zatem wydarzy się, kiedy minie ostatni miesiąc życia?

    Ocena filmu:










    Tematyka branżowa :









    Text by: Peztka

    Il Ciclone (Cyklon/ The Cyclone)

    Produkcja: Włochy 2006

    gatunek: komedia romantyczna

    Reżyseria: Leonardo Pieraccioni

    W głównych rolach :

    Leonardo Pieraccioni: Levante Quarini
    Barbara Enrichi: Selvaggia Quarini
    Massimo Ceccherini: Libero Quarini
    Sergio Forconi: Osvaldo Quarini
    Lorena Forteza: Caterina
    Paolo Hendel: Pippo
    Benedetta Mazzini: Isabella
    Natalia Estrada: Penelope
    Tosca D’Aquino: Carlina

    Film jak przystało na włoską produkcję głośny, krzykliwy, pogmatwany, śmieszny a chwilami nudny i pokręcony jak jego bohaterowie. Leonardo Pieraccioni zadedykował go Jimowi i Eduardowi. Sam napisał do filmu scenariusz, sam go wyreżyserował i nawet sam zagrał główna rolę.

    Jest czerwiec roku 1996. Toskania, nudne i plotkarskie miasteczko, w którym nie ma żadnych rozrywek, uciech, wszystko toczy się bardzo schematycznie i od wieków tak samo. Za miasteczkiem mieszka rodzina Quarinich. Osvaldo ma dwóch synów i córkę lesbijkę, o orientacji której nie ma zielonego pojęcia. Levante, Libero i Selvaggia co wieczór spotykają się przy kolacji dyskutując nad zepsutym telewizorem. Levante jest księgowym, codziennie objeżdża miasteczko oferując swoje usługi. Jego brat pomaga ojcu w winnicy, poza tym spędza czas malując obrazy z wielkimi napisami a wieczorami kładzie się w swojej trumnie i zasypia. Ojciec chrapie w swoim pokoju zakłócając spokój domownikom. Levante zaś siada z siostrą na progu domu. Rodzeństwo rozmawia i marzy o pięknych kobietach i ich kształtach. Selvaggia ma piękną dziewczynę Isabellę, która pracuje w aptece i nie może pogodzić się z tym, że jej ukochana nie chce ogłosić całemu światu, że obie są w związku…
    Levante zaś jest obiektem westchnień ekscentrycznej sprzedawczyni z miasteczka…

    Któregoś dnia przez miasto przejeżdża autobus pełen pięknych tancerek flamenco. Auto staje na farmie Quarinich, a cała trupa zatrzymuje się u nich na noc.
    Levante z miejsca zakochuje się w pięknej Caterinie, a jego siostra nie może oderwać oczu od Penelope…Wspólne rozmowy, wyjście do restauracji „Beatryce”, budzi lwa w obrażonej do tej pory dziewczynie Selvaggi ukazując włoski temperament Isabelli….

    Ocena filmu:










    Tematyka branżowa :






    Text by: Peztka

    Riparo / Anis tra di noi/ Shelter me

    (Przytul mnie)

    Produkcja: Włochy/ Francja 2007

    gatunek: dramat

    Reżyseria: Marco S. Puccioni

    W głównych rolach :

    Maria de Medeiros: Anna
    Antonia Liskova: Mara
    Mounir Ouadi: Anis
    Vitaliano Trvisan: Salvio
    Steffan Boje: ksiądz
    Gerhard Koloneci: Michel
    Alex Predonzan: Alex
    Gisella Burinato: matka Anny

    Z wakacji w Północnej Afryce powraca samochodem Anna i Mara. Dziewczyny są partnerkami w życiu. Razem mieszkają w północnych Włoszech, kochają się i tworzą rodzinę.
    35 letnia Anna jest bogata, jej rodzina posiada fabrykę obuwia. Prowadzi ją Anna z bratem i matką. Anna jest miłą, spokojną kobietą. Wyrosła w dobrobycie, nie martwi się więc o swoją przyszłość. Jej dziewczyna ma 25 lat, pracuje fizycznie w tej samej fabryce, bezpośrednio na hali produkcyjnej. Mara jest nerwowa, wybuchowa, chce być niezależna i ma wyraźne problemy z tym, że Anna jest bogatsza od niej i nie musi liczyć się z pieniędzmi.
    Kiedy się jest bogatym, łatwiej też być lepszym i hojnym wobec świata, tak uważa Mara.

    W czasie powrotu z wakacji, na granicy włoskiej okazuje się, że w bagażniku wśród walizek ukrył się kilkunastoletni chłopak. Mara uważa, że dzieciaka należy wyrzucić i zapomnieć o nim, jednak Anna czuje się odpowiedzialna za Anisa- nielegalnego imigranta z Maghrebu. Daje dzieciakowi plik banknotów, wsadza go w pociąg, który ma dowieść go do wuja i zaopatruje w swoją wizytówkę z adresem i telefonem… tak na wszelki wypadek.

    Anis szybko przyjeżdża do Anny i Mary, zamieszkuje w ich posiadłości, dostaje pracę w fabryce obuwia dzięki Annie i przygląda swojej nowej rodzinie. Jako konserwatywny, młody mężczyzna, wychowany w islamskiej kulturze nie może pojąć, jak dwie młode, ładne kobiety żyją bez mężczyzn, są niezależne i nie służą mężowi, nie rodzą dzieci, mają własne zdanie, kierują swoim życiem jak chcą i robią co same uznają za słuszne. Mało tego, te dwie kobiety kochają się, tworzą rodzinę, śpią ze sobą i żyją jak mężczyzna z kobieta, co w ogóle nie mieści się w głowie nastolatka.
    Anis postanawia zaopiekować się kobietami po swojemu, niedługo później udaje mu się zdrowo namieszać w związku Anny i Mary…

    Ocena filmu:










    Tematyka branżowa:






    Text by: Peztka

    Maggie and Annie (Maggie i Annie)

    Produkcja: USA 2002

    gatunek: melodramat

    Reżyseria: Kimberly K. Wilson

    W głównych rolach :

    Ammy Thiel: Annie
    Joy Jandel: Maggie
    Adam Knox: Bill
    Jennifer Steele: Jenny
    Lizie Peet: Barb
    Shannon Rossiter: Linda
    Andrew Hamling: Roy
    Paul Veto Aboto: Lenny
    Jake L. Johnson: Dr Jackson
    Johnny Rey Reyes: Dr. Gomez
    Ben Bar: Dr Portinski
    Kenna Beauregard: mała Maggie
    Ali Weiss: gwiazda rocka
    Alisson Mezey: tańcząca z Maggie
    Mati Ron: June
    Dave Bryan: Toby

    Film jest hołdem pamięci dla kochających się Kenneth i Hazel
    Zillmer oraz…. dla psów pani reżyser o imionach: Lucas, Sailor, Chico, Perky, Snooks, Brownie, Jinx, Brutas, Penny, Freddy.

    Historia niezbyt wyszukana w treści, bo stara jak świat problematyka miłości zakazanej i niemożliwej.
    Maggie jest lesbijką, nie kryje się z tym specjalnie. Żyje sobie spokojnie, pracuje, a z zamiłowania gra w drużynie baseballowej Sluggersów. Jest wesoła, lubiana i nie ma zbyt wielu kłopotów. Któregoś dnia do drużyny wstępuje sympatyczna dziewczyna Annie.
    Ona również żyje sobie prosto i bez problemów. Pracuje jako kurier, do południa dostarcza więc przesyłki a czas wolny chce poświecić na sport. Annie jest młodą mężatką. Ma wspaniałego męża Billa, dom oraz 7- letnią córeczkę Jenny.

    Maggie od początku zauważa Annie, ładną i delikatną, wesołą dziewczynę, z która wspaniale jej się rozmawia, żartuje, śmieje i spędza czas. Bardzo szybko Maggie rozumie, że zakochała się w nowej przyjaciółce. Co dziwne, Annie również lgnie do Maggie. Zaprasza ją na kolacje do domu, na urodziny córeczki, poznaje z mężem Billem i włącza w swoje życie naturalnie i bez zbytniego rozmyślania. Podczas wspólnego wyjazdu na mecz, Maggie wraz z dziewczynami z drużyny zabiera Annie do pub-u branżowego. Tam po raz pierwszy Annie widzi przytulające i tańczące homoseksualne pary, widzi swoja ukochaną Maggie jak tańczy z dziewczyną, która ma ochotę na dłuższa znajomość. Maggie jednak, kiedy muzyka zwalnia bierze w ramiona Annie. Wtedy już niedaleko jest do następnych kroków.

    Bill jest załamany dziwnymi zachowaniami żony, domyśla się wielu rzeczy, o dziwo jest jednak tolerancyjny, opanowany i cierpliwy. Maggie nie widzi przyszłości z Annie, nie chciałaby zranić ani Billa ani małej Jenny.

    Czy taka miłość ma szansę na przyszłość?

    Film nie jest wysokich lotów, ma jednak swoje gorliwe zwolenniczki i choć zawiera kilka scen miłosnych, to są one mało udane a bohaterki bywają sztuczne i mało przekonujące. Pomimo, że produkcja przypadła na rok 2002, ma się wrażenie, że bohaterki wyjęte są z lat 80-tych a fabuła trąca nieudanym harlequinem.

    Wszystko to jednak rzecz gustu, a o gustach się przecież nie dyskutuje.

    W rolę Lindy wcieliła się Shannon Rossiter, która wystąpiła w innej produkcji branżowej pod tytułem Mango Kiss jako Micky.

    Ocena filmu:










    Tematyka branżowa :






    Mrs Dalloway (Pani Dalloway)

    Produkcja: Holandia, USA, wielka Brytania 1997

    gatunek: melodramat

    Reżyseria: Marleen Gorris

    W głównych rolach :

    Pani Clarissa Dalloway: Vanessa Redgrave
    młoda Clarissa: Natascha McElhone
    Peter Walsh: Michael Kitchen
    młody Peter: Alan Cox
    Lady Sally Rosseter: Sarah Badel
    młoda Sally: Lena Headey
    Richard Dalloway: John Standing
    młody Richard: Robert Portal
    Hugh Whitbread: Oliver Ford Davies
    młody Hugh: Hal Cruttenden
    Septimus Warren Smith: Rupert Graves
    Rezia Warren Smith: Amelia Bullmore
    Lady Bruton: Margaret Tyzack
    Sir wiliam Bradshaw: Robert Hardy
    Lady Bradshaw: Richenda Carey
    Elizabeth Dalloway: Katie Carr
    Miss Kilman: Selina Cadell
    Lucy: Amanda Drew

    Film powstał na podstawie powieści znanej i cenionej pisarki Virginni Wolf. Geniusz prozy i łatwość przekazywania emocji, uczuć i skomplikowanych myśli oraz konstrukcja dzieła tak zauroczyły Cunninghama, że w swoich „Godzinach” postanowił naśladować „Panią Dalloway” uznając to dzieło za doskonałe.

    Jest rok 1923, czerwiec, lato w pełni, Londyn. Clarissa wybiera się na spacer po Regent’s Park, po drodze ma kupić kwiaty na swoje sławne przyjęcie dla śmietanki towarzyskiej Londynu. Piękna pogoda, słońce, zieleń, to wszystko wygląda zupełnie tak samo jak przed wieloma laty w Bourton, gdzie spędziła beztroską młodość.

    Jeden dzień, dwie historie, mnóstwo wspomnień, przemyśleń, wiele emocji. To wszystko łączy się w osobie Clarissy. Dwa światy: bali, przyjęć, radości i planów na przyszłość i świat Septimusa, mieszkającego opodal, weterana wojennego, który w schizofrenicznych wizjach żyje wciąż gdzieś na froncie, na wojnie, wciąż zaplątany w okropne przeżycia, koszmarne przywidzenia i sny na jawie, gdzie ginie przyjaciel rozerwany pociskiem. Z tego świata już nie da się powrócić…

    Clarrisa jako młoda dziewczyna przyjaźni się z Peterem Walshem i piękną Sally. Chłopak zakochany bez pamięci w Clarissie planuje z nią życie, jednak jego zamiłowania do podróży nie przypadają do gustu pannie z bogatego domu. Clarrisa zwodzi Petera, rzuca się w wir doświadczeń, zabaw, któregoś dnia knuje z Sally, że one obie pozostaną na zawsze razem, będą pisywać do Times’a socjalistyczne artykuły, będą żyć razem, niezależne od mężczyzn i ich woli, szczęśliwie przeżyją życie bawiąc się beztrosko. Na przyjęciu zorganizowanym przez rodziców Clarissy dziewczyny tańczą razem w świetle gwiazd i całują się na oczach Petera i niektórych gości…

    Czas jednak leniwie mija a Clarrisa szybko zmienia zdanie, na męża wybiera sobie nudnego i ugodowego Richarda, z którym spędza życie bez emocji, zbytnich uniesień, zmian czy rewolucji życiowych. Teraz po latach, Peter wraca do kraju i odwiedza panią Dalloway. Wszystkie wspomnienia odżywają, powracają obrazy z tamtego lata, z balu, powraca myśl o pocałunku z Sally. Pojawiają się dziwne myśli. Czy życie, które przeminęło i chyli się ku końcowi, było zmarnowane i puste? Czy Richard był tą właściwą osobą, z którą powinna spędzić życie?

    Przyjęcie wieczorne z zaproszonymi gośćmi jest jednak najważniejsze dla Clarissy i choć jeden z przybyłych, doktor Whitbread przynosi wiadomość o samobójstwie chłopaka z sąsiedztwa, ogarniętego obłędem po wojnie, przez chwilę w Clarissie rodzi się wielka więź z tym nieszczęśliwym weteranem wojennym, dla którego kraj nie zrobił niczego, by go uratować, to za chwile przecież powraca do swojego salonu, gości i prozaicznych spraw bogatych ludzi, by żartować i rozmawiać o sobie i innych…

    Film jest ucztą dla duszy i oczu miłośników kina myślącego, już po kilku minutach zapomina się o tym, że to historia zmyślona, bohaterowie stają się bowiem tak realnymi ludźmi ze swoimi przeżyciami, decyzjami, że widz zapomina o całym świecie przeżywając wraz z bohaterami poszczególne obrazy z ich życia.

    Ciekawostką jest fakt, że Vanessa Redgrave grała w pierwszej historii filmu Gdyby ściany mogły mówić II natomiast Lena Headey wystąpiła w filmie Gry Weselne wcielając się w postać Lucy.

    Ocena filmu:










    Tematyka branżowa :










    • RSS