gdyby-sciany-mogly-mowic blog

    LGBT: filmy, seriale

    Wpisy z okresu: 5.2010


     El nińo pez / The Fish Child
    (Dziecko jeziora)

    Produkcja: Argentyna, Francja, Hiszpania 2009

    gatunek: dramat, thriller

    Reżyseria: Lucía Puenzo

    W głównych rolach :

    Inés Efron: Lala
    Mariela Vitale : La Guayi
    Carlos Bardem: Pulido
    Pep Munné: Bronté
    Arnaldo André: Sócrates
    Diego Velázquez: El Vasco
    Julián Doregger: Nacho
    Sandra Guida: Felicitas

    Scenariusz i reżyseria tego filmu wyszły spod jednego pióra, scenarzystki, pisarki Lucíi Puenzo, słynnej autorki książki i scenariusza filmu „XXY” o transseksualnych problemach Alexa, człowieka walczącego i zmagającego się nie tylko ze swoją seksualnością ale i tożsamością.

    Dziecko Jeziora to kolejny film w dorobku Puenzo, umiejscowiony akcją w Buenos Aires. Ścierają się tutaj dwa światy: bogactwa, lekkiego życia pośród luksusów i służby i świat nędzy, wierzeń, guseł, brudu i ciemnych interesów.

    Lala ma ojca sędziego, żyje w bogatej dzielnicy Buenos Aires. Brat ma problemy z narkotykami, matka podróżuje a ojciec zagmatwany w swojej pracy nie zwraca uwagi na to co dzieje się obok. Lala wstaje rano, ubierać pomaga się jej służąca, jedzie do szkoły i w zasadzie nie ma żadnych innych obowiązków. Wszystkim pozostałym zajmuje się służba. Nie zna innego życia, zawsze miała wszystko i o nic nie musiała się troszczyć.

    Przed laty do ich domu z Paragwaju przyjechała Guayia, śliczna ciemnowłosa i ciemnooka dziewczyna. Od najmłodszych lat musiała pracować i być na służbie u innych zarabiając na swoje utrzymanie. Lala jest w niej od lat zakochana, wydaje się, że z wzajemnością. Niespełna 21 letnia służąca odwzajemnia uczucia nastoletniej Lali. Okazuje jej wiele czułości i miłości. Od dawna obie zbierają pieniądze na wyjazd z miasta. Wspólnie marzą o wyjeździe do kraju skąd pochodzi Guayia, w marzeniach snują plany o budowie wspólnego domu w Paragwaju, nad brzegiem jeziora Ypoá, gdzie mieszkała kiedyś Paragwajka. Pieniądze jednak nie mnożą się i nie przybywa ich tak, jakby tego sobie obie życzyły. Lala kradnie więc z własnego domu najpierw biżuterię matki, później obrazy należące do jej ojca a Guayia sprzedaje je paserowi. Lala jest wierna, zakochana i przywiązana do swojej ukochanej, ta jednak ma za sobą ciężkie dzieciństwo a mroczne tajemnice nie pozwalają jej żyć normalnie. Lala nie wie co jej ukochana robi w wolne wieczory, gdzie jest nocami i z kim spędza czas, kiedy nie jest przy niej, nie zdaje sobie sprawy, że w mieście istnieje także inne życie niż zna ona. Lala jest zazdrosna o Guayię, nie wie już czy dziewczyna kocha ją czy się nią tylko bawi. Nic jednak nie jest w stanie przerwać jej miłości i zniszczyć uczuć, chyba, że wydarzenia, które nie mają nic wspólnego z życiem jakie do tej pory wiodła.

    W końcu prawdziwe życie w Buenos Aires jest brutalne, pełne korupcji, przemocy a nawet morderstw. Lala niespodziewanie może stać się jego częścią…




    Ocena filmu: 









    Tematyka branżowa :




    Text by: Peztka

    Paragraph 175
    (175 paragraf) 



    Produkcja: Niemcy , USA , Wielka Brytania 2000



    gatunek: historyczny dokument wojenny



    Reżyseria: Rob Epstein, Jeffrey Friedman 


    W głównych rolach :



    Rupert Everett


    Heinz Dörmer


    Annette Eick


    Albrecht Becker


    Heinz F.


    Gad Beck


    Karl Gorath


    Pierre Seel


    Marlene Dietrich


    Lora Hirschberg



    Dokument zdobył główną nagrodę na Festiwalu Filmowym Berlinae 2000 za najlepszy film dokumentalny poświęcony gejom i lesbijkom oraz na FF Sundance główną nagrodę za najlepszą reżyserię filmu dokumentalnego. Oprócz tego otrzymał w latach następnych kilka nominacji do nagród: GLAAD Media, Film Independent.



    Paragraf 175 istniał naprawdę. Był to przepis niemieckiego Kodeksu Karnego z roku 1871, który to homoseksualizm uznawał za sprzeczny z naturą i traktował równoznacznie z nierządem. Przepis ten stał się podstawą do prześladowań i eksterminacji niemieckich homoseksualistów przez nazistów w III Rzeszy. Paragraf 175 obowiązywał jeszcze długo po II wojnie światowej, w NRD do 1967, a w RFN aż do 1969 roku.



    Kiedy 30 stycznia 1933 roku Hitler został wybrany Kanclerzem III Rzeszy kluby homoseksualne zostały zamknięte a po miesiącu powstał pierwszy obóz koncentracyjny dla jeńców wojennych w Dachau, do którego trafiały także osoby homoseksualne. Paragraf 175 odżył ze zdwojoną mocą na nowo. Pomimo, że u boku wodza stał Ernst Röhm- oficer niemiecki, jeden z czołowych działaczy NSDAP, dowódca SA, znany gej, wydawało się, że homoseksualiści będą chronieni. Wkrótce jednak spłonął Instytut Wiedzy z Zakresu Seksualności dr Manfreda Hirschfelda, który starał się o zniesienie Paragrafu, później bombardowano biblioteki, palono żydowskie dzieła i książki innych „zwyrodniałych” autorów. 28 czerwca 1934 roku Hitler dokonał na Röhmie, niewygodnym geju zamachu, wraz z nim zamordowano 300 innych osób (podczas Nocy Długich Noży). Hitler ogłosił, że wkrótce oczyści kraj z homoseksualizmu. Gestapo stworzyło nawet specjalny Wydział do Walki z Homoseksualizmem. W rocznicę śmierci Röhma (w 1935 roku) odświeżono Paragraf 175. Początkowo planowano włączenie w niego miłości lesbijskiej, wkrótce jednak uznano, że jest ona mało znacząca. Lesbijki były mniej prześladowane, rzadziej organizowano na nie łapanki, rzadziej grupowo zatrzymywano i osadzano w więzieniach. Większość z nich zdołała uciec za granicę, część chroniąc siebie i kolegów gejów łączyła się w pary i stawała na ślubnych kobiercach. Niemcy uważali, że geje zarażają się nawzajem chorobą homoseksualną sprawiając, że w Rzeszy rodzi się mniej dzieci. Wkrótce represje wzmogły się i za podejrzenie nawet o to, że jest się gejem można było trafić do obozu w Mauthausen czy Dachau. 2/3 złapanych gejów nie przeżyło obozów. Po wojnie wszyscy uwięzieni za Paragraf 175 zostali uznani za winnych. Żaden człowiek nie otrzymał renty przysługującej ofiarom nazistowskiej wojny…



    Klaus Müller 50 lat po wojnie postanawia odkryć prawdę o prześladowaniach niemieckich homoseksualistów. Odnajduje żyjące jeszcze osoby, które doświadczyły prześladowań ze strony III Rzeszy. Część tych osób zamieszkuje obecnie jeszcze tereny Niemiec, Polski, Izraela, Wielkiej Brytanii, Francji czy Hiszpanii. Jednak tylko 7 osób zdecydowało się wystąpić przed kamerami i po raz pierwszy przerwać milczenie i opowiedzieć o tragedii i wydarzeniach sprzed lat.



    Karl Gorath (ur. w 1912 roku) mieszka obecnie w Niemczech. Od lat przerzuca karki albumu ze zdjęciami z tamtych lat, za każdym razem wyjmuje jakieś zdjęcie i wyrzuca je. Do tej pory boi się i chce zapomnieć, chce również by inni nie dowiedzieli się o nim i więcej go nikt nie krzywdził.


    Pierre Seel (ur. w 1923 roku) na spotkanie z Klausem przyjeżdża specjalnie do Niemiec, choć po wojnie obiecał sobie, że jego noga więcej nie postanie na tamtej ziemi. W czasie wojny Niemcy, w maju 1941 roku wraz z 12 kolegami wsadzili go do obozu za orientację. Robiono na nim straszne eksperymenty medyczne, do dzisiejszego dnia Pierre Seel jest chory, okaleczony potwornymi zabiegami pseudomedycznymi. Jest rozgoryczony i psychicznie zniszczony. Długie lata milczał na temat swoich doświadczeń obozowych. Po wojnie chciał zapomnieć, ożenił się i stworzył rodzinę. W latach 80-tych przerwał milczenie, zaczął mówić o aresztowaniach. Jego małżeństwo skończyło się.


    Heinz F. (ur. w 1905 roku) jest teraz na wózku inwalidzkim. W jego pięknych, niebieskich oczach wciąż widać smutek. Ożywia się tylko wtedy, gdy wspomina wczesne lata młodości i Berlin z klubami dla homoseksualistów, złote czasy i swobodę seksualną. Później wszystko się skończyło. Łącznie Heinz F. spędził w niemieckich więzieniach i obozach 8,5 roku. Jego wszyscy koledzy zginęli w Mauthausen. Później Heinz trafił do Buchenwaldu, gdzie na odwrocie marynarki wypisano mu hasło: Paragraf 175, później napis zamieniona na różowy trójkąt, symbol więźniów skazanych za homoseksualizm. Kiedy wspomina tamte czasy, płacze, także z samotności i tego, że nikt nie chciał go nigdy wysłuchać, a on miał ogromna taka potrzebę… Został oswobodzony z Buchenwaldu i wrócił do domu, zaciągnął się do wojska, żeby być bliżej innych mężczyzn. 8 dni później wojna się skończyła. Teraz Heinz spędza swoje życie pomiędzy Hannoverem a Hiszpanią. Aż do teraz nikt nie chciał go wysłuchać, musiał żyć ze swoimi wspomnieniami sam.


    Annette Eick (ur. w 1909 roku)- jedyna lesbijka występująca w dokumencie. Przed wojną mieszkała w Berlinie. Wspomina trzy popularne kluby dla homoseksualistów. Ona sama często korzystała z tego w północnym Berlinie, klubu dla dziewczyn z proletariatu. Widywała tam cały przekrój lesbijek berlińskich, od takich chłopięcych, ubranych po męsku, w smokingi, kapelusze, po delikatne i kobiece. Poznała tam piękną Niemkę, w której się zakochała i która wkrótce uratowała jej życie organizując fałszywe papiery. Fick jest Żydówką, w czasie wojny narażona więc była na podwójne prześladowania. Udało jej się dwa razy uciec Niemcom i dzięki fałszywym dokumentom i niezwykłym zbiegom okoliczności wyjechać do Anglii. Jej rodzice zginęli w Auschwitz, przeżyła jedynie ona i jej brat. W Anglii Annette zamieszkała ze swoją ukochaną, dla niej pisała później wiersze.


    Albrecht Becker (ur. w 1906 roku) przed wojną mieszkał z rodzicami w małym miasteczku. Gdy miał 18 lat zakochał się w 45- latku. Spędził z nim później 10 lat swojego życia. Podczas wojny miewał bogate życie erotyczne, otaczał się młodymi chłopcami i używał życia, studiował malarstwo i sztukę. Był znany w środowisku homoseksualnym. Kiedy Röhm- sojusznik Hitlera był na szczycie, Albrecht myślał, że geje są bezpieczni. Jednak mylił się. Aresztowano go i osadzono w więzieniu. Miał jednak wiele szczęścia, gdyż jakimś zbiegiem okoliczności nigdy nie trafił do obozu. Przetrwał wojnę w więzieniach. Już podczas wojny zaprzestał szerokich kontaktów homoseksualnych. Później został dyrektorem artystycznym w Hamburgu i żyjąc wraz ze swoim partnerem, wspólnie przez wiele lat tworzyli udaną rodzinę.
    Gad Bech ( ur. w 1923 roku) jest pół-Żydem, od momentu wybuchu wojny dyskryminowano go i wyśmiewano się z jego pochodzenia żydowskiego. Przed wojną jako młody chłopiec był sportowcem. Zakochał się wtedy w swoim trenerze, pięknym blondynie żydowskiego pochodzenia, z którym pierwszy raz uprawiał seks. Po wojennych represjach opuścił Niemcy i zamieszkał w Izraelu budując wraz z innymi nowe państwo. W 1979 roku wrócił do Berlina by pracować ze wspólnotą żydowską w tym mieście.


    Heinz Dörmer (ur. w 1912 roku) przed wojną spędzał czas jako młody chłopak na zgrupowaniach młodzieżowych. Uprawiał tam seks z przygodnymi chłopcami, swoje pierwsze doświadczenie seksualne miał już w wieku 12 lat. Później już jako starszy chłopak miewał przygody miłosne z młodszymi od siebie chłopakami. Jego grupę młodzieżową w czasie wojny zmieniono w bojówkę młodzieżową, z mundurami, chustami i emblematami hitlerowskimi.



    Film ilustrowany jest obrazami z okresu przed wojną i w trakcie wojny, bogaty jest w liczne zdjęcia sprzed lat głównych bohaterów, ich rodzin i przyjaciół. Każda rozmowa ilustrowana jest i udokumentowana tworząc niezwykle ciekawy nastrój i pomagając przenieść się widzowi wraz z uczestnikami tej wędrówki w czasy minione. Dokument powstawał 50 lat po wojnie, osoby które wzięły w nim udział w większym lub mniejszym stopniu dostąpiły represji i prześladowań. Piętno wojenne w różny sposób odcisnęło się na nich. Nierozliczeni jednak zbrodniarze wojenni, wspomnienia, które utkwione tyle lat w bohaterach dokumentu tkwiły jak zadra do dzisiaj w nich samych, nie pozwalały im żyć normalnie i spokojnie. Potrzeba opowiedzenia o tamtych dniach, możliwość wyrzucenia tego z siebie teraz po latach była dla większości z nich ogromną szansą na podzielenie się tym ze światem. Przez te wszystkie lata lekceważono ich, nie chciano słuchać sprowadzając ich przeżycia i cierpienia do marginalnych wydarzeń z czasów II wojny światowej, o których się nie mówi a nawet wypada milczeć, nie zdając sobie sprawy jak ci ludzie bardzo zostali okaleczeni i skrzywdzeni, odbierając im prawo do bólu, cierpienia i rekompensaty w postaci chociażby renty wojennej…






    Ocena filmu: 









    Tematyka branżowa :






    Text by: Pezkta

    Dark Habits / Entre tiniebla / Dark Hideout /
    Pośród ciemności / W ciemnościach

    Produkcja: Hiszpania 1988

    gatunek: dramat, komedia

    Reżyseria: Pedro Almodóvar

    W głównych rolach :

    Cristina Sánchez Pascual: Yolanda Bel
    Willmore: Jorge
    Laura Cepeda: Lina
    Miguel Zúniga: Madero
    Julieta Serrano: Abbess Julia
    Marisa Paredes: Siostra Łajno
    Mary Carrillo: Markiza
    Carmen Maura: Siostra Zbrukana
    Lina Canalejas: Siostra Żmija
    Pedro Almodóvar: Pasażer autobusu
    Chus Lampreave: Siostra Szczur
    Luciano Berriatúa
    Manuel Zarzo: Ksiądz
    Marisa Tejada: Lola
    Monse Guillamón
    Eva Siva: Antonia
    Ricardo del Amo
    Cecilia Roth: Merche
    Agustín Almodóvar: Listonosz
    Rubén Tobías: Policjant
    May Paredes
    Concha Grégori: Sofia
    Cecilia Paredes
    Mavi Margarida
    Berta Riaza: Matka przełożona
    Flavia Zarzo: Nowicjuszka

    Kontrowersja, humor, odwrócona moralność, oburzenie, nuda i zaskakująco ciekawe sceny, wszystko co zawsze występuje w filmach Almodóvara jest także i tutaj…

    W centrum Madrytu lat 80-tych XX wieku, położony jest zakon żeński, mający na celu opiekę nad upadłymi dziewczętami. Jednak zakon nie okazuje się być zwykłym miejscem kultu religijnego, a zamieszkujące go zakonnice daleko odbiegają od szablonowości innych sióstr zakonnych.. Na podwórku mieszka tygrys.. siostra Łajno, zakonna kucharka od czasu do czasu bierze sobie kwasa, inna siostra pisze pod pseudonimem skandalizujące harlequiny, jeszcze inna ma skłonności masochistyczne a sama siostra przełożona jest uzależniona od heroiny.. Sytuacja nieco się zmienia gdy do zakonu trafia Yolanda Bell, uciekająca przed policją piosenkarka z obskurnego nocnego klubu, której chłopak umiera po zażyciu heroiny pomieszanej ze strychniną. Dziewczyna w zakonie usiłuje odnaleźć spokój ducha i opiekę, jednak nie jest to łatwe w takich warunkach…
    Siostra przełożona na dodatek okazuje się mieć skłonności homoseksualne… Zakochuje się w Yolandzie. Wszystko w zakonie wydaje się stać na głowie.

    Pedro Almodovar jak zwykle bawi i skandalizuje, pokazując podwójną moralność ale i cechy czysto ludzkie tkwiące w każdym człowieku bez względu na religię czy stan w jakim żyje… Dzieło bez wątpienia głównie dla fanów twórczości Almodóvara…

    Ocena filmu:

    Tematyka branżowa :

    Text by Peztka

    Strawberry Panic 
    (Truskawkowe Akademiki)


    Produkcja:
    Japonia 2006



    gatunek:
    anime, melodramat


    Reżyseria:
    Katsuyoshi Yatabe , Tokio Yamauchi

    W głównych rolach :


    Hitomi Nabatame: Shizuma Hanazono (głos)

    Mai Nakahara: Nagisa Aoi (głos)

    Ai Shimizu: Tamao Suzumi (głos)

    Junko Noda: Miyuki Rokujou (głos)

    Miyu Matsuki: Hikari Konohana (głos)

    Chiwa Saito: Chiyo Tsukidate (głos)

    Hyo-sei: Shion Toumori (głos)

    Kotomi Iwamura: Kaori Sakuragi (głos)

    Natsuko Kuwatani: Yaya Nanto (głos)

    Saki Nakajima: Chikaru Minamoto (głos)

    Sakura Nogawa: Tsubomi Okuwaka (głos)

    Saori Gotô: Momomi Kiyashiki (głos)

    Sayaka Kinoshita: Kaname Kenjou (głos)

    Ui Miyazaki: Remon Natsume (głos)

    Yukari Fukui: Kagome Byakudan (głos)


    Serial składa się z 26 odcinków:
    Cherry Blossom Hill, Etoile, Attic, You On The White Horse, Younger Sisters, Greenhouse, Thorny Trap, Hydrangeas, Memories, Private Lessons, Meteor Shower, Summertime, The Roar Of The Waves, More Than Best Friends, Heroine, Behind The Scenes, Secret, Storm Of Love, Refrain, Confession, Like A Flower, Duel, Maze, The Ring Of Fate, Waltz, A Beginning.



    Strawberry Panic! to typowe japońskie anime. Serial ten jest więc ucztą dla miłośników shoujo-ai i youri (manga o tematyce homoseksualnej) i tego typu produkcji.
    W miasteczku na wzgórzu znajdują się trzy żeńskie szkoły (oczywiście katolickie jak to w Japonii): Miator, sportowa Spica i Lilim. Obok szkoły mieszczą się Truskawkowe Akademiki, w których mieszkają dziewczęta ze wszystkich szkół. Panuje tutaj hierarchia ważności i uwielbień. Na czele wszystkich dziewcząt ze wszystkich szkół stoi Etola, są tu także szanowane przez wszystkich Przewodniczące Rady Młodzieżowej, mistrzyni w jeździectwie Amane, przewodniczące szkolnych klubów. Starszym dziewczętom usługują uznając to za honor młodsze, a wokół panuje duch szacunku, pokory i uwielbienia. Pomimo, że szkoły kierują się zasadami katolicyzmu, widzowi od samego początku może zdawać się, że nagle przeniósł się na jakąś japońską wyspę lesbijską, gdzie zakochane nawzajem w sobie dziewczęta, pełne uwielbienia wobec swoich starszych koleżanek, próbują zdobyć ich serca w sposób momentami niezrozumiały dla przeciętnego europejczyka…


    Do szkoły Miator przybywa Nagisa Aoi, rudowłose dziewczę przeniesione do klasy czwartej z innej placówki edukacyjnej. Już na samym początku, zanim dociera do szkoły, w parku spotyka Etolę Shizumę, którą od chwili pierwszego spojrzenia uwielbia i miłuje. Od początkowych kadrów filmu widz dowiaduje się, że Etola z kolei jest przedmiotem westchnień wielu innych dziewcząt z Truskawkowych Akademików. W kreskówce występują także: Amane, tajemnicza dziewczyna na koniu, która jest przedmiotem zachwytu Hikari, urocza Rokujou, podkochująca się z kolei w Nagisie Tamao czy przydzielona Aoi jako pomocnica pierwszoklasistka Chiyo Tsukidate i wiele innych postaci powiązanych ze sobą westchnieniami do tej lub innej mieszkanki Truskawkowych Akademików.
    Sporo czasu dziewczęta o śmiesznym kolorze włosów (dzięki któremu łatwiej chyba odróżnić jedną od drugiej) spędzają przechadzając się w swoich szkolnych mundurkach (różnych w zależności od szkoły) po parku, nad jeziorem czy po korytarzach Akademików, tam dzieje się też wiele ważnych wydarzeń. Dziewczęta mają także wiele zadań, pielęgnują tradycje szkolne, śpiewają w chórze, spotykają na herbatkach i marzą o miłości. Dziewczęta mają swoje mroczne sekrety, tajemnicza Shizuma skrywa tragedie o których wie tylko Rokouju, a piękna Amane nie zakochała się od lat w żadnej, ale wszystko do czasu…

    Złamane serca, tęsknoty i pragnienia są kluczowym elementem serialu.


    Jeśli widz wytrzyma i przetrwa pierwszy odcinek, pełen specyficznych „japońskich odgłosów”, piskliwych pokrzykiwań bohaterek, może wciągnąć się w serial na tyle poważnie, że odkrywając jego zalety w postaci chociażby pięknej muzyki może dotrwać aż do 26 odcinka…


     
    Wszystkie odcinki można oglądać online z napisami polskimi na stronie: 

    http://www.anime-shinden.info/1308-strawberry-panic-online.html



    Ocena filmu: 










    Tematyka branżowa :







    Text by: Peztka

    The Secrets

     
    (Ha-Sodot/ Sekrety/ W gąszczu sekretów) 

    Produkcja: Francja, Izrael 2007

    gatunek: dramat

    Reżyseria: Avi Nesher

    W głównych rolach :

    Fanny Ardant: Anouk Kessner
    Ania Bukstein: Noemi
    Michal Shtamler: Michelle
    Adir Miller: Jankiel Meizlish
    Guri Alfi: Michael Reznik
    Alma Zack: Racheli
    Tikva Dayan: Rabbinit
    Dana Ivgy: Sigi
    Talli Oren: Sheine
    Seffy Rivlin: Rabin Hess
    Rivka Michaeli: Pani Meizlish

    Avi Nesher większość swojego życia spędził w Nowym Jorku, choć urodził się i mieszkał początkowo w Izraelu. W USA zetknął się z kabałą i zafascynowany zjawiskiem mesjanizmu z XVII wieku, do którego doprowadziła kabała, napisał kabalistyczne thriller. Jakiś czas później zainteresowała go sytuacja kobiet na Bliskim Wschodzie i zjawisko Tikkun, proces naprawy złego, zmazanie win poprzez ceremonie religijne. Nesher wkrótce wykorzystując swoją wiedzę stworzył film o lesbijskich Żydówkach żyjących w świecie kabały, zafascynowanych religią, dążących do zdobywania nauki na warunkach podobnych do mężczyzn, dla których to do niedawna zarezerwowana była cała wiedza o Torze.

    Noemi jest córką znanego rabina, ortodoksyjnego, żydowskiego nauczyciela, znawcy tory. Jej ojciec całe życie spędził na dyskusjach nad wersetami z Biblii ucząc również w wolnych chwilach swoją córkę Noemi. Dziewczyna wyrastała więc podobnie jak Yentl z filmu Barbry Streisand (z nią w roli głównej) w świecie nauki i szacunku do Tory. Po śmierci matki domem zajęła się najstarsza siostra. Zbliżał się również termin zamążpójścia Noemi. Kobieta żydowska ma bowiem jedno zadanie: wyjść za mąż, rodzić dzieci i troszczyć się o męża i rodzinę. Noemi jednak nie wierzy w miłość, sprowadzając ją jedynie do pożądania, a wolę ojca zamierza wypełnić, jednak może nie teraz. Po burzliwej dyskusji, na szczęście dla niej, ojciec zgadza się nieco odłożyć ślub i zezwolić na wyjazd córki do Safed, gdzie pod okiem Rabani- nauczycielki Tory mogła będzie zgłębiać swoją wiedzę o Biblii nie tracąc jednak z oczu swojego najważniejszego, kobiecego powołania. Noemi mieszka odtąd w internacie z Sigi, Szeine i buntowniczą Michelle. Jest najlepsza na zajęciach, bardzo pobożna, poważna i skupiona na tym co robi, w odróżnieniu od szalonej Michelle, palącej papierosy, lekceważącej wszystkich i wszystko i podrywającej żydowskiego klezmera, aptekarza, wesołego Jankiela. Dziewczęta w szkole opiekują się również biednymi, tak więc wkrótce Noemi i Michelle dostają w przydziale opiekę nad Francuską Anouk, kobietą uważaną za upadłą, morderczynię swego kochanka, od której odwróciła się własna rodzina. Jednak teraz , po latach kiedy Anouk umiera na raka i ma kłopoty z sercem, chce pojednać się z Bogiem oczyszczając swoją duszę i ciało. Rabin odrzuca jej prośbę o pomoc w nawróceniu, ale pobożna Noemi i szalona Michelle podejmują się tego zadania poprzez obrzędy Tikkun, rytualne obmywania, modlitwy i zerwanie z przeszłością. Magiczny świat, tworzenie rytuałów i przekraczanie kolejnych stopni wtajemniczeń miesza się w filmie ze wspaniałą muzyką, a rzeczywistość z magią i magicznymi obrzędami pełnymi rytualnych zachowań.
    Niespodziewanie przy okazji pomocy Anouk, dziewczyny zbliżają się do siebie coraz bardziej i bardziej. Anouk czuje, że jej ciało zdrowieje, dusza się oczyszcza a Michelle i Noemi próbują poradzić sobie z ogarniającym je uczuciem…

    Ocena filmu: 

    Tematyka branżowa :

     

    Text by: Peztka

    Chloe // Nathalie

     
    Produkcja:
    Francja, Kanada, USA 2009 // Francja, Hiszpania 2003  

     
    gatunek:
    dramat, thriller // dramat, erotyczny, psychologiczny

     
    Reżyseria:
    Atom Egoyan // Anne Fontaine 

    W głównych rolach :

    Chloe

    Amanda Seyfried: Chloe
    Julianne Moore: Catherine
    Liam Neeson: David
    Laura DeCarteret: Alicia
    Meghan Heffern: Miranda
    Nina Dobrev: Anna
    Max Thieriot: Michael

    Nathalie

    Emmanuelle Béart: Nathalie
    Gérard Depardieu: Bernard
    Fanny Ardant: Catherine
    Aurore Auteuil: pacjentka Catherine
    Évelyne Dandry: właścicielka baru
    Idit Cebula: Ghislaine
    Rodolphe Pauly: syn
    Wladimir Yordanoff: François
    Judith Magre: matka Catherine
    Marie Adam: Asystentka lekarza
    Marc Rioufol: Homme couple de clients
    Karine Hulewicz: Femme couple de clients
    Prudence Maïdou: hostessa w barze

    Film Chloe w 2009 roku zdobył nominację do Złotej Muszli. Film kręcony był w Toronto. Podczas jego realizacji Atom Egoyan stracił w wypadku narciarskim żonę, nie przeszkodziło mu to jednak w dokończeniu realizacji filmu.

    Catherine, główna bohaterka jest ginekologiem. Jej mąż jest niezwykle lubianym profesorem, który nie stroni od studentek i kontaktów z młodzieżą. Mają również nastoletniego syna Michaela, niezwykle utalentowanego muzycznie pianistę, który wprowadza w zakłopotanie matkę przyprowadzając do domu na noc dziewczyny.
    Catherine dla swojego męża przygotowuje urodziny- niespodziankę. David jednak twierdzi, że spóźnił się na samolot i nie zdążył na własne party. Podejrzliwa żona przegląda jego komórkę i znajduje na niej zdjęcia i czułe słowa od jednej ze studentek męża. Teraz już tylko krok od lawiny podejrzeń i przypuszczeń. Catherine wynajmuje więc prostytutkę Chloe, którą poznaje przypadkiem w toalecie restauracji. Dziewczyna ma za zadanie sprawdzić wierność Davida próbując go uwieść. Chloe zdaje od tej chwili sprawozdania zaniepokojonej żonie z postępów nad uwodzeniem męża podrywając przy okazji zleceniodawczynię. Wkrótce rodzi się swoisty trójkąt z Chloe w roli głównej…

    Film Chloe tworzy swoisty remake francuskiego Nathalie z 1993 roku ze znakomitymi w rolach głównych Fanny Ardant i Gérardem Depardieu. Francuski klimat, zawiłość i gra słów tworzy z Nathalie niezwykły film trzymający od początku do końca w niepewności.
    Chloe (w tej roli znana głównie w Polsce z Mamma Mia Amanda Seyfried) jest filmem przewidywalnym. Wydaje się, że dziewczyna od samego początku wciąga w intrygę Catherine, podczas gdy z Nathalie widz odkrywa z główną bohaterką krok po kroku zamierzenia reżysera. Film z Ardant i Depardieu zdobył w 2004 roku dwie nominacje do Europejskiej Nagrody Filmowej.
    Polecam starszą wersję pomimo miłych dla oka scen z Amanda Seyfried w nowej wersji Chloe.

    Ocena filmu: 

    Chloe

    Nathalie

    Tematyka branżowa :

    Chloe

    Nathalie


    CHLOE

    NATHALIE 

    Text by: Peztka

    Imagine Me & You (Gry weselne)

    Produkcja: Niemcy , USA , Wielka Brytania 2005

    gatunek: Dramat, Komedia rom.

    Reżyseria: Ol Parker

    W głównych rolach :

    Piper Perabo: Rachel
    Lena Headey: Luce
    Matthew Goode: Heck
    Celia Imrie: Tessa
    Vinette Robinson: Zina
    Eva Birthistle: Edie
    Ben Miles: Rob
    Darren Boyd: Coop
    Sue Johnston: Ella
    Mona Hammond: Pani Edwards
    Anthony Head: Ned
    Sharon Horgan: Beth
    Rick Warden: Gordon

    Miłość nie porusza się wytyczonymi drogami. Uderza wtedy, gdy na nią nie czekamy i gdy wszystko wydaje nam się zaplanowane i ustalone. Rachel stoi obok swojego wymarzonego mężczyzny, w sukni ślubnej, w kościele, gdy nagle … cały ustalony z góry porządek zostaje zachwiany przez jedno spojrzenie innej kobiety…
    Nic od tej pory nie jest ważne oprócz Luce, oprócz spotkania jej jeszcze raz, oprócz marzeń o niej i o czymś czego nigdy wcześniej nie doświadczyła i nie czuła..
    Piękna muzyka, symbolika kwiatów i .. Imagine me & you…I do… I think about you day and night, it’s only right, to think about the girl you love and hold her tight, so happy together…
    Ciekawostką jest fakt, że dwie główne bohaterki zagrały w innych tęczowych produkcjach. Piper Perabo, filmowa Rachel, wystąpiła w Lost and Delirious, natomiast jej filmowa partnerka, Lena Headey zagrała Sally w Mrs Dalloway.

    Ocena filmu:

    Tematyka branżowa :



    Text by Peztka

      I’ve heard the mermaids singing (Słyszałam śpiew syren)

    Produkcja: Produkcja: Kanada 1987

    gatunek: komedia obyczajowa, dramat

    Reżyseria: Patricia Rozema

    W głównych rolach :

    Sheila McCarthy: Polly Vandersma
    Paule Baillargron: Gabrielle St. Peres
    Ann- Marie MacDonald: Mary Joseph
    Richard Monette: Clive
    John Evans: Warren
    Brenda Kamino: Waitress

    Patricia Rozema znana jest w świecie z tworzenia filmów o kobietach. Także ten obraz jest poświecony kobietom, a za jego reżyserię przyznano nagrodę Prix de la Jeunesse na Festiwalu w Cannes w 1987 roku.
    Polly Vandersma pracuje dla małej galerii, sprzedającej współczesna sztukę, której właścicielką jest przebojowa Gabrielle St. Peres, kobieta zaradna, przedsiębiorcza a przede wszystkim będąca obiektem fascynacji samej Polly.
    Polly jest utalentowanym fotografem. Wykonuje od lat czarno- białe zdjęcia, jest to jej pasja, hobby, którym zajmuje się od dawna nie zdając sobie sprawy i nie zastanawiając się nad ich wartością artystyczną. Poprzez zdjęcia wyraża siebie i swoją ekspresję.
    Nigdy jednak nie myślała o tym, żeby pokazać swoje zdjęcia innym i że mogłoby to sprawić komuś przyjemność i być uznawane za sztukę.
    Polly w codziennym życiu jest niezwykle pechową osoba, dodatkowo nieśmiałą i bez wiary we własne zdolności i umiejętności. Jest też przysłowiową fajtłapą i nieudacznikiem ale różnym od innych ludzi, co nadaje jej niezwykłości i wyjątkowości..
    Odkrycie jej talentu mogłoby zmienić całe jej życie… jednak do tego trzeba by odwagi i przełamania własnego pecha…

    Ocena filmu:

    Tematyka branżowa :

    Text by Peztka


    • RSS