gdyby-sciany-mogly-mowic blog

    LGBT: filmy, seriale

    Wpisy z okresu: 10.2010


    The Hunger (Zagadka nieśmiertelności)

    Produkcja:
    Wielka Brytania 1983 

    gatunek: horror

    Reżyseria:
    Tony Scott

    W głównych rolach :

    Catherine Deneuve: Miriam Blaylock
    David Bowie: John Blaylock
    Susan Sarandon: Sarah Roberts
    Cliff De Young: Tom Haver
    Beth Ehlers: Alice Cavender
    Dan Hedaya: Porucznik Allegrezza
    Rufus Collins: Charlie Humphries
    Suzanne Bertish: Phyllis
    James Aubrey: Ron
    Ann Magnuson: Młoda kobieta z dyskoteki
    John Stephen Hill: Młody mężczyzna z dyskoteki
    Shane Rimmer: Jelinek
    Douglas Lambert: Gospodarz telewizyjny
    Bessie Love: Lillybelle
    John Pankow: Młody człowiek przy budce telefonicznej

    Film powstała w latach osiemdziesiątych, dlatego też sporo w nim charakterystycznych fryzur i strojów z tamtych czasów spowitych otoczką muzyki kilku kompozytorów, takich jak David Lawson, Jan Sebastian Bach, Denny Jaeger, Michel Rubini i Bauhas. Scenariusz napisano na podstawie powieści Strieber Whitley
    The Hanger otrzymał aż dwie nominacje do Saturna za najlepszą charakteryzację i kostiumy wykonane przez Milenę Canonero.
    Miriam Blaylock (grana przez piękną Catherine Deneuve, która za rolę w innej produkcji z wątkiem branżowym, pt. 8 kobiet otrzymała nagrodę Srebrnego Niedźwiedź oraz nagrodę Europejskiej Akademii Filmowej i dwie inne nominacje) jest wampirem. Od starożytności żywi się krwią swoich kochanków. Ostatni nabytek Miriam to John (w tej roli znany muzyk rockowy lat 80- tych, David Bowie). On też został ugryziony przez Miriam. Obietnica o wiecznej młodości nagle stała się dla niego mitem. John gwałtownie zaczął się starzeć, a jego zmiany przypominać chorobę zwaną progerią. Miriam to kobieta piękna, próżna o duszy artystycznej. W jej domu znajdziemy mnóstwo dzieł sztuki i posłuchamy muzyki mistrzów. Sarah Roberts (Susan Sarandon) jest lekarzem, naukowcem. Od lat zgłębia tajniki ludzkiego przemijania i szuka leku na opóźnienie objawów starzenia. John próbując zahamować proces swojego szybkiego zbliżania się ku śmierci odwiedza Sarah w Centrum Medycznym w Park West. Zanim jednak uda mu się spotkać z panią doktor, przybywa mu co najmniej kilkanaście lat. Zszokowana Sarah postanawia odwiedzić Johna w jego domu. Nie wie jednak, że kiedy pojawia się pod dachem Miriam i Johna, tego ostatniego nie ma już wśród żywych. Miriam nie zrażona utratą kochanka, uwodzi panią doktor wyzwalając w niej pragnienia i emocje, o których tamta nawet nie śniła. Podczas miłosnych uniesień gryzie w szyję Sarah pijąc jej krew, sprawiając, że teraz słynna pani doktor staje się nieśmiertelną wampirzycą…

    Film ten według producenta zaliczany jest do horrorów, niemniej jednak reżyser znany jest z niechęci do tego gatunku filmowego, być może dlatego nie do końca zabieg ten mu się udał. Mimo scen krwawych i na pozór strasznych z udziałem żywych trupów i rozszarpujących się małp, miłośnik tego typu gatunku raczej nie będzie się bał. Zresztą nie o to w tym filmie chodzi. Banalna na pozór historia spowita w otoczkę pięknej muzyki, staje się nośnikiem emocji i odwiecznych pytań o sens i źródło życia oraz o dążenie do nieśmiertelności za wszelką cenę. Ten film również dotyka problemu samotności i przekraczania granic ucieczki od niej…
    Na uwagę zasługują sceny miłosne między dwiema wielkimi gwiazdami współczesnego kina: Catherine Deneuve i Susan Sarandon.



    Ocena filmu:











    Tematyka branżowa :














    Text by: Peztka
    Hanami /Kirschblüten/ Cherry Blossoms
    (Kwiat wiśni)

    Produkcja: Francja, Niemcy 2008


    gatunek:
    Melodramat

    Reżyseria: Doris Dörrie


    W głównych rolach :

    Hannelore Elsner: Trudi
    Elmar Wepper: Rudi
    Birgit Minichmayr: Karolin
    Nadja Uhl: Franzi
    Maximilian Brückner: Karl
    Floriane Daniel: Emma
    Felix Eitner: Klaus
    Tadashi Endo: Tancerz
    Aya Irizuki: Yu

    Film zdobył dwie nominacje do nagrody Złotego Niedźwiedzia (Berlinale) dla Doris Dörrie- reżyserki i scenarzystki oraz nominację do Europejskiej Nagrody Filmowej (Europejska Akademia Filmowa) dla Elmara Weppera.

    Znana z fascynacji kulturą japońską Doris Dörrie tym razem zajęła się stroną duchową człowieka i stworzyła niezwykłe kino ukazując sprawy, o których inni tylko szepczą.

    Niemieckie małżeństwo Trudi i Rudi żyje od lat w górach w zgodzie, miłości i harmonii. Uzupełniają się wzajemnie w swoich codziennych sprawach. W Berlinie mieszkają ich dorosłe dzieci, żonaty już syn i dwójka jego dzieci oraz córka, która jest lesbijką i mieszka ze swoją partnerką. W Japonii mieszka najmłodszy syn, Karl, oczko w głowie rodziców. Kiedy Trudi dowiaduje się, że jej mąż jest śmiertelnie chory, postanawia nie mówić o tym nikomu. Sama dźwiga ciężar zmagania się z tą wiadomością dbając o ukochanego męża jeszcze bardziej. Któregoś dnia małżeństwo postanawia wyruszyć w ostatnią podróż życia. Wyruszają więc do Berlina, do najstarszego syna, żeby pobyć trochę z nim i jego rodziną oraz spotkać się z córką. Szybko jednak okazuje się, że są za starzy dla swoich dzieci, zbyt męczący ze swoimi starymi przyzwyczajeniami, żarcikami słownymi, piosenkami i rytualnymi śpiewami, które kiedyś były zabawne dla ich dzieci, teraz wydają się głupie i bezsensowne.
    Trudi ma pasje. Kocha Japonię z całym kolorytem, magią i tańcem Butoh, który fascynował ją od dawna. Nieoczekiwanie jej marzenia spełnia zupełnie obca osoba, Franzi, partnerka córki, która jako jedyna okazuje serce, poświęca swój czas i pokazuje rodzicom swojej dziewczyny Berlin. Zabiera nawet Trudi na spektakl z udziałem tancerek Butoh. To dzięki niej Trudi jest szczęśliwa. Własne dzieci okazują się zbyt małostkowe, egoistyczne, pełne zawiści, złośliwości. Małżeństwo czuje, że przeszkadza i jest niemile widziane. Postanawiają więc wyjechać nad Bałtyk i tam pobyć sami ze sobą. Niestety, Trudi umiera. Na pogrzeb nie przyjeżdżają jej własne dzieci, lecz Franzi, reszta nie miała na to czasu. Jedynym problemem dzieci jest teraz to, co zrobić z własnym, schorowanym i w ich mniemaniu zdziwaczałym ojcem. Rudi jednak sam rozwiązuje sprawę, gdyż postanawia wyjechać do Japonii, do najmłodszego syna, śladami marzeń żony. Zamierza dotrzeć aż na Fuji, żeby dla Trudi zobaczyć go na własne oczy. Podczas podróży towarzyszy mu sweter żony i jej koszula nocna. To wszystko pozwoli mu być bliżej ukochanej…
    Wzruszający film o przemijaniu, odepchnięciu przez innych i byciu niepotrzebnym wtedy, kiedy już oddało się wszystko dla innych. Jest to też film o miłości tak głębokiej, że jednoczącej i spajającej dwoje ludzi także wtedy, gdy jedno z nich odchodzi na zawsze. To co było osobne, nagle staje się jednością i wspólną realizacją tego, co zdawało się do tej pory iść osobnymi drogami…
    Jest to film także dla miłośników Japonii, jej kultury z całym bogactwem symboliki i magii płynącej z egzotycznego dla nas, europejczyków tańca Butoh…

    Ocena filmu:











    Tematyka branżowa :












    Text by: Peztka

    Natasha

    Produkcja: Wielka Brytania 2006

    gatunek: thriller

    Reżyseria: Carl Austin

    W głównych rolach :

    Algina Lipskich: Anna / Natasha
    Sheyla Shehovich: Petra Olescova
    Richard Lintern: John Loomis
    Serena Gordon: Jan Loomis
    Jenna Harrison: Christine Loomis
    Joseph O’Malley: Robbie Loomis
    Eva Pope: Elaine
    Richard Fry: Dmitri
    Ivan Marevich: Demarkov
    Simon D’Arcy: Trener Maciej
    Alin Olteanu: Nikolai
    Elena-Cristina Marchisano: Natasha

    Film nakręcono w Bukareszcie, w Rumunii. Zaczyna się jak typowy thriller. W rosyjskiej spelunie ze striptizem, nagie panienki tańczą na rurze, a źli gangsterzy z rosyjskiej mafii zabijają właściciela ponieważ okazał się nielojalny wobec „rodziny”. Pod stołem, między nogami szefa znajdowała się w tym czasie jedna z jego dziewcząt z baru, Anna która striptizem zarabiała na życie udając przed kuzynką Natashą, że robi zupełnie coś innego. Natasha, świetna uczennica na drugi dzień ma wyruszyć w ramach wymiany międzyszkolnej do Anglii, by tam przez rok chodzić do szkoły z angielskimi nastolatkami, poduczyć się języka, zakosztować bogactw, gdyż w Rosji oczywiście panuje bieda i bezprawie. Mafia jednak nie jest głupia i błyskawicznie orientuje się, kto był jeszcze świadkiem morderstwa. Rozpoczyna się pościg za Anną. Wskutek pomyłki to nie Anna jednak ginie od kuli bandytów, lecz Natasha i jak to jest do przewidzenia Anna zajmuje miejsce kuzynki i za nią wyrusza do Anglii. I wszystko nagle odwraca się o 180 stopni. Striptizerka, dziewczyna, która nie jedno widziała w życiu trafia pod dach rodziny pastora do miasteczka, gdzie każdy ma swoje miejsce, wszystko toczy się według prawideł kościelno- religijnych, a świat nie zna takich słów jak striptizerka i prostytutka. Prędko jednak okazuje się, że w zaściankowym świecie dwulicowość i podwójne życie jest normą, a pewnych rzeczy nikt nie chce widzieć i wyciągnąć na światło dzienne. Natasha jako Anna wkracza w świat dotąd sobie nieznany. Pod dachem pastora spotyka napalonego nastolatka, który większość czasu poświęca na oglądanie gołych lasek i jego córkę, śliczną dziewczynę, która jest lesbijką i żyje z tą świadomością jak z jakimś piętnem. Rodzina Loomis wiele wnosi do życia Anny, jednak wydaje się, że to Anna wyniesie z niej w końcu najwięcej korzyści.

    Jeśli ktoś szuka tutaj kina ambitnego, to go nie znajdzie. Film na pierwszy rzut oka prosty i przewidywalny, jednak na dłuższą metę bardzo lekki, zabawny. Ogląda się go miło i przyjemnie od początku do końca. Polecić go można wszystkim, którzy nie mają ochoty na ciężkie kino z górnej półki, lecz na prostą rozrywkę po ciężkim dniu pracy czy szkoły.


    Ocena filmu:











    Tematyka branżowa :









    Text by: Peztka


    Electroshock / A love to keep

    Produkcja: Hiszpania 2006

    gatunek: Dramat

    Reżyseria:
    Juan Carlos Claver

    W głównych rolach :

    Carme Elias: Pilar (Maria Pilar Escobar Domingo)
    Susi Sánchez: Elvira Blasko
    Julieta Serrano: Carmela
    Juli Mira: Fernando
    Sergio Caballero: Mario
    Toni Sevilla: Inspektor Oltra
    Juan Fernández: Doktor Guréndez

    Film hiszpańskiego reżysera i scenarzysty Juan Carlos Claver zasługuje na uwagę przede wszystkim ze względu na to, że oparty jest na autentycznych wydarzeniach. Jest to film retrospektywny. Główne bohaterki poznajemy w roku 1988, po to by za chwilę cofnąć się do wspomnień jednej z nich w lata siedemdziesiąte XX wieku.

    Hiszpania, Leryda, wrzesień 1972 roku. Pilar i Elvira są nauczycielkami w średniej szkole dla chłopców. Mieszkają ze sobą razem, świetnie się rozumieją i dogadują. W wolnych od pracy chwilach wychodzą na wspólne spacery, słuchają radia, tańczą i śpiewają. Między kobietami rodzi się głębokie, dojrzałe uczucie. Niestety, lata siedemdziesiąte to czas, kiedy za skłonności homoseksualne szło się do więzienia lub trafiało do szpitala psychiatrycznego. Któregoś dnia obie panie wybierają się na piknik. Ich drobne gesty czułości zostają zauważone przez jednego z uczniów, który donosi na swoje panie nauczycielki. Wynikiem tych donosów jest umieszczenie Pilar przez jej rodziców w szpitalu psychiatrycznym, gdzie metodą elektrowstrząsów przez cztery lata próbują wyleczyć ją ze złych skłonności. Według świata i tak powinna się cieszyć z tego, że uniknęła więzienia… Elvira miała więcej szczęścia. Uciekła bowiem do innej miejscowości, gdzie rozpoczęła pracę jako nauczycielka. Przez kilka lat próbowała odwiedzić swoją partnerkę. Kiedy Pilar w końcu została „wyleczona” i wypuszczona na wolność, była tylko strzępkiem człowieka. Jej ciało było popalone, układ krwionośny uszkodzony, a mózg nie działał jak powinien…

    Carme Elias, grająca rolę Pilar znana jest również z innego filmu branżowego- Sévigné. Nie jest jednak lesbijką. Jej mężem jest reżyser i aktor Joan Potau.

    Ocena filmu:











    Tematyka branżowa :











    Text by: Peztka



    Sévigné

    Produkcja: Hiszpania

    gatunek:
    dramat 2004

    Reżyseria: Marta Baltbó- Coll

    W głównych rolach :

    Anna Azcona: Júlia Berkowitz
    Marta Balletbó-Coll: Marina Ferrer-Amat
    Leslie Charles: Joanne Bloom
    Carme Elias: Núria Fruchtman d’Abadal
    Eduard Farelo: Ignasi Basauri
    Montserrat Gausachs: szefowa stacji telewizyjnej
    Mercè Martínez: producent TV
    Francesca Piñón: Romy Sallés
    José María Pou: Gerardo R. Valcárcel
    Sergi Schaaff: rozmówca Núrii F. d’Abadal

    Do końca nie wiadomo czy jest to film o kazirodztwie czy problemach emocjonalnych matki po stracie córki. Júlia Berkowitz była kiedyś znaną aktorką. Przerwała karierę po śmierci jedynej córki, Tanit. Na scenę nie wróciła już nigdy, za to poświęciła się pracy w teatrze w charakterze dyrektorki. Co roku wybierała do repertuaru kilka sztuk, które realizowane były pod jej kierownictwem w Teatrze Powszechnym. Któregoś dnia dostała skrypt ze scenariuszem nieznanej osoby, kobiety pracującej w telewizji. Zaciekawiona tematyką, postanowiła spotkać się z autorką i wystawić sztukę u siebie.
    Scenariusz opowiadał o słynnej Madame de Sévigné , kobiecie którą łączył tajemniczy stosunek z własną córką. Po rozstaniu z mężem wyjechała i przez długie lata komunikowała się z córką głównie listownie. Listy te były ulubioną lekturą wielu pisarzy, między innymi Wirginii Woolf. Sztuka Mariny nakreślała relacje między madame a jej córką w sposób subtelny i delikatny. Júlia chciała wyraźnych i jasnych odniesień. Do końca jednak nie jest pewne do dziś czy stosunki te były kazirodcze czy tylko serdeczne i bliskie, choć wiadomym jest, że kiedy obie panie spotykały się, kłóciły się i awanturowały.

    Dochodziło nawet do rękoczynów…
    Sztuka Mariny mogłaby zaistnieć tylko wówczas, gdyby Júlia Berkowitz znalazła poparcie wśród sponsorów i uzyskała przychylność widowni. Nieznane nazwisko scenarzystki nie wróżyło jednak sukcesu. Mimo wszystko sztuka miała być wystawiona, jednak pod warunkiem, że sama pani dyrektor, niegdyś słynna aktorka zagrałaby w niej główną rolę. Rozpoczęły się próby i ćwiczenia poszczególnych scen ze scenarzystką. Przeżywanie roli odblokowało coś w Júlii, do tej pory tłumiącej żal po stracie Tanit. Kobieta dostała wreszcie szansę na wyzwolenie się ze smutku po stracie córki. Marina stała się dla niej zarówno córką, jak i partnerką, i kochanką…

    Reżyserem, scenarzystą i odtwórczynią roli Mariny w filmie jest w jednej osobie Marta Balletbó-Coll, prywatnie lesbijka. Wcześniej można ją było oglądać między innymi w Costa Brava.

    Ocena filmu:











    Tematyka branżowa :












    Text by: Peztka


    Mercy (Więzy zła)

    Produkcja:
    USA 2000

    gatunek:
    Kryminał, Thriller

    Reżyseria:
    Damian Harris

    W głównych rolach :

    Ellen Barkin: Detektyw Catherine Palmer
    Peta Wilson: Vickie Kittrie
    Wendy Crewson: Bernadine Mello
    Karen Young: Mary
    Julian Sands: Dr Dominick Broussard
    Stephen Baldwin: Mechanik
    Marshall Bell: Gil Reynolds
    Beau Starr: Porucznik Fritch
    Bill MacDonald: John Beck
    Stewart Bick: Cushing

    Film Harrisa „Mercy” to obraz dla ludzi raczej o mocniejszych nerwach. Przypomina pomysłem, konstrukcja oraz fabułą Nagi instynkt, choć jest więcej zagmatwany i pozostawia więcej znaków zapytania.
    Ostry seks, sadomasochizm i osiąganie satysfakcji przy pomocy bólu zadawanego różnymi narzędziami, to coś co łączy bohaterów Więzów zła. W mieście co jakiś czas giną kobiety. Znajdowane w różnych domach, leżą okaleczony, z wyciętymi powiekami, ze śladami więzów na kostkach i przegubach. Na całym ciele mają ślady po oparzeniach i urazach. Sprawą tajemniczych morderstw zajmuje się detektyw z Wydziału zabójstw, Catherine Palmer, ostra, stanowcza kobieta, nie bojąca się wyzwań i mająca duże doświadczenie w prowadzeniu tego typu spraw. Pracowała już w wielu wydziałach, także dla FBI. Zabójstwa powtarzają się co jakiś czas, ale Catherine szybko wpada na trop. Okazuje się, że ofiary pochodzą z bogatych rodzin i wiodą podwójne życie. W dzień są kobietami na stanowiskach lub mają mężów pełniących ważne funkcje, wieczorami natomiast stają się grupą kobiet, lesbijek, spełniających fantazje seksualne w sadomasochistyczny sposób. Wszystkie się znają, spotykają, wiedza o sobie pozornie niewiele. Catherine przenika do ich świata tak mocno, że sama zostaje pochłonięta atmosferą w jaką weszła. Jej przewodniczką staje się Vickie, piękna, tajemnicza blondynka, która uwodzi panią detektyw. Sama Vickie kiedyś uciekła z domu rodzinnego, gdzie doznała krzywd ze strony ojczyma. Sprawy te wracają do niej nawet teraz. Kobieta nie potrafi zerwać z przeszłością brnąc w dorosłym życiu w błędne decyzje. Jej wizje, myśli osaczają ją i prześladują. W aferę seksualną zamieszany jest również psychiatra, dr Dominick Broussard, który od samego początku jest podejrzewany przez policję jako główny sprawca morderstw. Catherin ma jednak swoje plany i pomysły na rozwiązanie sprawy zabójstw i nie jest skłonna uwierzyć w łatwe rozwiązanie sprawy…
    Reżyser podczas przygotowań do filmu poprosił Ellen Barkin, odtwórczynię roli Catheriny by wyraziła swoją postać na trzy sposoby. Miała grać w ten sposób, żeby Palmer wiedziała, że Vickie ją pociąga i równocześnie nie była zainteresowana romansem z Vickie. Chwilami natomiast miała grać w ten sposób, że nie była pewna uczuć Vickie względem siebie. Te trzy ujęcia Harris później zmontował w ten sposób, żeby trzymać widza w niepewności uczuć między panią detektyw a Vickie.

    Ocena filmu:








    Tematyka branżowa :







    Text by: Peztka
    Habitación en Roma / Room in the Rome

    (Pokój w Rzymie)

    Produkcja: Hiszpania 2010

    gatunek: dramat erotyczny

    Reżyseria: Julio Médem


    W głównych rolach :

    Elena Anaya: Alba

    Natasha Yarovenko: Natasha

    Enrico Lo Verso: Max

    Najwa Nimri: Edurne

    Rzym, miasto bogów, mitów, starożytnych ruin, w których echa przeszłości nigdy nie zamilkną…
    Pośród rzymskich obrazów, mitycznych wspomnień hotelu Ninfeo staje się wiele, zwłaszcza, kiedy rozpoczyna się pierwsza i najkrótsza noc roku.

    Hiszpanka Alba spotyka Rosjankę Nataszę w jednej z knajpek, by po kilku lampkach wina wracając do swoich hoteli zmienić bieg wydarzeń we własnym życiu. Obie mają zaledwie dobę na poznanie się, zrozumienie i podjęcie życiowych decyzji. Jedna ma wrócić do Hiszpanii, druga do Moskwy. Hotelowy pokój w Rzymie, w którym mieszka Alba zamienia się na kształt teatru rzymskiego w scenę, gdzie rozgrywają się wydarzenia jednej nocy. Erotyczne spotkanie dwóch ciał pozornie spojonych jedynie pożądaniem, nagle prowadzi do zjednoczenia dusz zupełnie obcych sobie osób. Nagość zwraca uwagę tylko w początkowych scenach, później staje się jedynie tłem dla dialogów. Miłość nie jest miłością, gdy wynika z pożądania. Jest jedynie wyobrażeniem. Ale i ono może zmienić się wraz ze strzałą Amora. Wynurzenia, przeszłość przemieszana z kłamstwami staje się prawdą, kiedy wyobraźnia okazuje się tym co żywe i przeżywane w ten sposób, że zatraca granice między rzeczywistością a fikcją. W pewnym momencie nie wiadomo już czy siostra jest główną bohaterką czy odwrotnie, czy Alba to była kochanka szejka czy jego córka, a matka była kochanką czy żoną zamożnego właściciela pól naftowych. Kłamstwo jest kłamstwem czy tylko wyobrażeniem, które uznane zostało za rzeczywistość? Kiedy tak potraktowany zostaje świat, trudno odnaleźć granice fikcji i rzeczywistości. W każdym jednak świecie pozostaje strach przed miłością, uczuciami i związkiem. Odkrywanie swoich potrzeb zaciera plany i stawia je w tyle za prawdziwymi potrzebami, a miłość daje odwagę do pójścia za prawdziwym uczuciem…
    Obrazy towarzyszące dialogom przenikają widza i naprowadzają na świat mityczny by po chwili wrzucić nas w świat komputerów, map satelitarnych, gdzie wszystko da się sprawdzić, potwierdzić i wyjaśnić…

    Ciekawostką filmu jest fakt, że Elena Anaya grająca rolę Alby w życiu prywatnym jest lesbijką, natomiast jej filmowa partnerka, Natasha jest prawdziwą Rosjanką.

    Ocena filmu:















    Tematyka branżowa :









    Text by: Peztka


    • RSS