gdyby-sciany-mogly-mowic blog

    LGBT: filmy, seriale

    Wpisy, których autorem jest gdyby-sciany-mogly-mowic


    Pomydleni



    Produkcja: Polska 2009

    gatunek: miniserial młodzieżowy

    Reżyseria: Karol Moch

    W głównych rolach :

    Maciej Gisman: Kuba

    Malwina Buss: Anna Kareńska (Karenina)


    Agnieszka Mrozińska: Baśka
    Kosma Szyman: Johny
    Alexandra Vogtman: Parówa
    Artur Dziurman: Antoni Pepesz (nauczyciel)
    Renata Zarębska: matka Kuby
    Maciej Nowak: dyrektor szkoły

    Pomydleni to serial zupełnie inny niż wszystkie nam znane. Jest to polska produkcja, którą śledzić możemy tylko i wyłącznie dzięki łączom internetowym. Każdy odcinek liczy sobie między 3 a 5 minut.

    Ma się wrażenie, że scenariusz przyniosło samo życie bez ulepszeń i nadmiernego bawienia się w konwenanse. Bartek Konarski spisał to tylko i włożył w usta głównych bohaterów. Nie mieliśmy jeszcze w Polsce takiej produkcji, która bez zbędnych ceregieli tak weszłaby bez pardonu w świat nastolatków i ukazywałaby ich życie, problemy, sposób myślenia. Być może niektóre sprawy przejaskrawiono i przekoloryzowano. Bez wątpienia jednak świat nastolatków nie jest nudny ani monotonny. Pomydleni to w całości projekt firmy producenckiej Follow Me Film Production. Trudno powiedzieć, czy jest to film dedykowany młodzieży, czy jest on „dla nich” czy raczej bardziej „o nich”. Większość przecież zachowań bohaterów nie jest godna naśladowania. Młodzież bowiem zdaje się nie mieć zbyt wielu wartości, interesuje ją głównie zabawa, leniuchowanie, wymigiwanie się od obowiązków.

    Bohaterowie to Kuba, Katerina, Baśka i Johny. Nie są wolni od błędów, bywają wulgarni, nawet okrutni i agresywni, są zdolni nawet do uciekania się do szantażu własnych rodziców, żeby osiągnąć cel. Czyżby taka była polska młodzież? Zapewne to cechy, które posiada każdy człowiek, lecz nie są one głównym motywem życia.

    Szkoła średnia to dżungla. Poruszać się w tym świecie nie jest łatwo, zwłaszcza, kiedy pojawia się nowy nauczyciel matematyki, Pepesz. Ten były komandos, człowiek z militarną wizją świata od początku daje wszystkim nieźle w kość i zakłóca monotonny, jednostajny świat naszych bohaterów. Nie przeszkadza to jednak dyrektorowi, ciaputkowemu misiowi z duszą artysty, który pisze, tworzy i widzi świat w różowych barwach.

    Jedna z dziewczyn, Baśka jest jawną lesbijką. W szkole znana jest z tego, że spotyka się z Parówą- nieudacznicą i pechową niezbyt atrakcyjną dziewczyną. Ich związek jest dziwną zależnością. Wydawać by się mogło, że Parówa interesuje Baśkę tylko i wyłącznie dlatego, że grozi, że sobie coś zrobi jeśli ta ją zostawi. Baczny obserwator jednak dopatrzy się w tym związku czułości i obopólnej opieki…

    Każdy odcinek rozpoczynają się od listu pisanego przez Rudą do skazanego na dożywocie „Egzekutora”. Listy czytane są o poranku. Każdy następny odcinek (list)rozpoczyna się ukazaniem czasu czytania listu o minutę później niż w poprzednim odcinku (pierwszy odcinek to 7:47). Karenina nie mieści się w ciasnych ramach nastoletnich doświadczeń człowieka dojrzewającego. Listy płynące do zakładu karnego o zaostrzonym rygorze są jej wołaniem o zrozumienie, którego doświadczyć może tylko i wyłącznie za sprawą kogoś, kto przeżył już wiele.

    Odcinek 17 nie wydaje się być ostatnim. Widz ma wrażenie, że serial urwał się bez zakończenia.

    Czy będą dalsze odcinki? Nie wiadomo.





    Ocena filmu:



















    Tematyka branżowa :


    Pomydleni – odcinek 01



    Text by: Peztka


    Aria Diva

    Produkcja: Polska 2007

    gatunek: krótkometrażowy dramat

    Reżyseria: Agnieszka Smoczyńska

    W głównych rolach :

    Katarzyna Figura: Asia- Diwa operowa
    Gabriela Muskała: Basia
    Sławomir Grzymkowski: Mąż Basi
    Olivier Kozłowski: Syn Basi
    Alan Kozłowski: Syn Basi
    Zdzisław Wardejn: Dyrygent
    Ewelina Starejki: Artystka

    Krótkometrażowy zaledwie 30- minutowy film powstały w ramach programu „30 minut”, realizowanego przez Stowarzyszenie Filmowców Polskich, Mistrzowskiej Szkoły Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy, TVP Kultura oraz Instytutu Sztuki Filmowej. Obsypany nagrodami dla Agnieszki Smoczyńskiej, m. in. zdobyte nagrody to: Nowy Jork (The New York Polish Film Festival)- Nagroda „Ponad Granicami” im. Krzysztofa Kieślowskiego za „zaskakująco profesjonalną adaptację opowiadania Olgi Tokarczuk”; Kraków (Krakowski Festiwal Filmowy- Konkurs Polski)- Srebrny Lajkonik; (Konkurs Międzynarodowy)- Srebrny Smok; Nowy Jork (The New York Polish Film Festival); Gdynia (Festiwal Polskich Filmów Fabularnych)- Nagroda Specjalna SFP w konkursie „Młode Kino Polskie”; (Międzynarodowy Festiwal Filmowy „Era Nowe Horyzonty”); Ismailia; Zielona Góra (Międzynarodowy Festiwal Kina Autorskiego „Quest Europe”)- „Damskie Skrzydło” dla najlepszego filmu wyreżyserowanego przez kobietę; Batumi (Batumi International Art House Film Festival w Batumi) oraz dla aktorki Gabrieli Muskały Nagroda Polskiego Kina Niezależnego im. Jana Machulskiego w kategorii: Najlepsza aktorka, dla Wojciecha Jagiełły, Kraków (Krakowski Festiwal Filmowy- Konkurs Polski)- Nagroda Prezesa Stowarzyszenia Filmowców Polskich za najlepszy montaż w filmie.

    Magiczny film, który ogląda się z zapartym tchem i choć nie ma w nim wyraźnych branżowych odniesień, wart jest zobaczenia. Tło do wydarzeń stanowi wspaniała muzyka Antoniego Vivaldiego, Josepha Haydna, Igora Jaszczuka. Swojego głosu użyczyła śpiewaczka operowa Ewa Podleś (Bajazet, Ariadna na Naksos) i Violetta Villas (Tango dla Kowalskiej).
    Basia ukończyła wyższe studia na kierunku Romanistyka i Stosunki międzynarodowe. Zamiast doktoratu wybrała jednak jak sama mówi pranie, sprzątanie, gotowanie i rodzenie dzieci. Jej nowa sąsiadka, diva operowa Asia nazywa ją „panią full service”. Basia jest kobietą całkowicie zadowoloną i spełnioną, ma wspaniałego męża, udane pożycie intymne, dwóch małych synów, Bartka i Piotrusia, mieszkanie, ustabilizowane życie rodzinne. Pojawienie się Asi (w tej roli Katarzyna Figura) zdaje się obudzić w niej drzemiące pokłady ciekawości życiowej, chęć zmian, szukania radości i czegoś niecodziennego. Basia słucha teraz przez sufit śpiewu sąsiadki i zdaje się dostrzegać inne aspekty życia. Dzięki muzyce, nowej przyjaźni wychodzi ze swojej dotychczasowej skorupy i przeżywa nowe chwile. Asia jest artystką, żyje na walizkach, ma swój świat, który tak bardzo różni się od świata Basi. Któregoś dnia te różne rzeczywistości ścierają się ze sobą. Asia uwodzi swoim śpiewem, osobowością kurę domową sama czerpiąc z nowej znajomości wiele nieznanych jej doznań. Coś nowego dzieje się w życiu tych dwóch różnych kobiet…

    Film wart jest zobaczenia ze względu na wspaniała grę aktorską dwóch głównych bohaterek. Wszystko w nim zdaje się być tak naturalne, że niemal prawdziwe. Nikt tam nie gra. Każdy zdaje się przebywać na planie filmowym i pozwalać filmować się, nawet dzieci. Film pozbawiony jest, co jest rzadkością we współczesnej kinematografii polskiej przemocy, dosadnych scen seksualnych, jest samym odczuwaniem i ukazaniem relacji między bohaterkami w sposób delikatny i niedopowiedziany. Są łzy, szepty, wysublimowane spojrzenia i delikatny, muskający dotyk. To wszystko daje tak ogromne pole dla wyobraźni widzowi, że w czasie seansu zdaje się on zapomnieć o całym świecie.
    Przyjaźń, miłość, uwielbienie przeplata się tutaj i nie pozwala wcisnąć w ciasne ramy określenia tego uczucia jednym słowem.
    Trudno powiedzieć, czy obie kobiety łączy coś więcej niż fascynacja i sympatia. Asia lubi i kokietuje Basię, z drugiej strony bezceremonialnie każe jej iść sobie, gdy ćwiczy dodając na koniec, żeby kiedyś wróciła. Czy bawi ją tylko fascynacja zwykłej sąsiadki i wytrąca z nudnego życia? Czy chce Basię traktować jak nową zabawkę proponując jej wyjazd w trasę? Równie dobrze to Basia może traktować divę w ten sam sposób. Kocha przecież męża i dzieci i wydaje się być szczęśliwa, a każdy w życiu potrzebuje przecież odmiany…


    Film można oglądać w całości pod linkiem

    http://www.tvp.pl/filmoteka/film-fabularny/aria-diva/wideo/aria-diva/149682



    Ocena filmu:



















    Tematyka branżowa :


    Text by: Peztka

    Spider Lilies (Ci qing)

    Produkcja:
    Tajwan 2007


    gatunek:
    melodramat


    Reżyseria:
    Zero Chou

    W głównych rolach :

    Rainie Yang: Jade
    Isabella Leong: Takeko
    John Shen: Ching
    Jay Shih: Adong

    Azjatycki film o miłości i symbolice tatuażu, za który to film reżyser Zero Chou otrzymał Nagrodę Teddy’ego (za najlepszy film pełnometrażowy poświęcony gejom i lesbijkom).

    Dawno temu, Jade, gdy była jeszcze małą dziewczynką poznała Takeko, córkę tatuażysty. Jade była zachwycona starszą od niej dziewczyną. Codziennie czekała na nią przy drodze, żeby móc ją zobaczyć i zamienić z nią choć kilka słów. Trzęsienie ziemi i utrata domu rodzinnego Takeko rozdzieliły obie dziewczyny. Po latach los ponownie splótł ich drogi. Takeko mieszka teraz i pracuje w mieście. Kontynuuje pracę swojego nieżyjącego już ojca i opiekuje się młodszym, chorym bratem. Jade większość czasu spędza przed ekranem swojego komputera. Jej praca polega na uwodzeniu mężczyzn, którzy trafiają na jej płatnego bloga po to, żeby oglądać Jade, która wirtualnie gotowa jest spełniać ich zachcianki, byle tylko zechcieli jak najdłużej pozostać z nią online. Jej praca w Tajwanie jest nielegalna, dlatego też tego typu interesy tępi policja. Jade chce zrobić sobie u Takeko tatuaż, jednak przez dłuższy czas nie może zdecydować się na wzór. W końcu wybiera kwiaty. Są one motywem obrazu wiszącego w salonie. Jednak Takeko nie chce wykonać takiego wzoru, gdyż jest on dla niej świętym symbolem i niesie przykre wspomnienia z przeszłości. Do salonu Jade przychodzi nie tylko z powodu wzoru. Po latach nadal jest pochłonięta Takeko. Pomimo lat, uczucie ciągle trwało w niej i ewoluowało…



    Ocena filmu:



















    Tematyka branżowa :














    Text by: Peztka


    Bitch Slap

    Produkcja: USA 2009



    gatunek:
    akcja

    Reżyseria: Rick Jacobson

    W głównych rolach :

    Julia Voth: Trixie

    Erin Cummings: Hel
    America Olivo: Camero

    Michael Hurst: Gage
    Ron Melendez: Deputowany Fuchs
    William Gregory Lee: Hot Wire
    Minae Noji: Kinki
    Kevin Sorbo: Pan Phoenix
    Renée O’Connor: Siostra Batrill

    Lucy Lawless: Matka Przełożona

    Film ten zaliczany jest do kina klasy B. Nakręcono go w los Angeles.

    Trudno napisać cokolwiek o nim dobrego. Ani to typowe kino akcji, ani erotyczny film dla widzów dorosłych. Trzy panienki obdarzone pięknymi ciałami biorą się za wielkie spluwy, żeby walczyć ze złymi facetami. Udają się na pustynię, a z nimi ci źli mężczyźni. Gra toczy się o diamenty warte 200 milionów dolarów. Gdzie je ukryto i kto je ma?
    Tego muszą dowiedzieć się razem lub osobno. Czy mogą sobie ufać?
    Lojalność czy własny interes? Na to pytania panienki muszą sobie jeszcze odpowiedzieć.
    Przy okazji należałoby także sprawdzić czy kochają się czy nienawidzą?

    Dużo przemocy, wulgaryzmów, prostackich rozmów, bicia, krwawych potyczek, zemsty i uwydatniania wdzięków kobiecych. Trudno mówić o jakiejkolwiek głębszej fabule czy scenariuszy. Niektórych film zniesmacza, innym podoba się i jest porównywany do innych produkcji reżysera takich jak Krwawa pięść VI czy Kryptonim niszczyciel.


    Ocena filmu:



















    Tematyka branżowa :










    Text by: Peztka

    The Four-Faced Liar

    Produkcja: USA 2010

    gatunek: dramat, komedia, romans

    Reżyseria: Jacob Chase


    W głównych rolach :

    Marja Lewis Ryan: Bridget
    Emily Peck: Molly
    Todd Kubrak: Trip
    Daniel Carlisle: Greg
    Liz Osborn: Chloe
    Lisa Bierman: Amy
    Natasha David: Jenna
    DyAnne DiSalvo: Woman in the Alley
    Jessie Paddock: Tracy
    Lindsay Tanner: Background
    Tadia K. Taylor: Dorothy

    Film zdobył nominację do nagrody Slamdamce 2010 dla reżysera.

    Molly i Greg od dłuższego już czasu są parą. Właśnie przeprowadzili się do Nowego Jorku gdzie rozpoczęli nowe życie. Z pozoru wydają się być doskonałą parą.

    Bridget i Trip to starzy znajomi. Wspólnie wynajmują mieszkanie. Poza tym nic ich nie łączy, bowiem Bridget jest lesbijką. Dziewczyna lekko traktuje życie, nie wiąże się z nikim na dłużej, gdyż nie leży to w jej naturze. Jej dewizą zdaje się być hasło, że jedna kobiet może być tylko na jedną noc. Po spędzonej nocy jej kochanki opuszczają mieszkanie, a Bridge zapomina o nich na zawsze. Nie zapamiętuje ich imion, pamięta tylko to, z którą w jaki dzień spała. Są dla niej jak zdobycze, którym można jedynie przypisać dzień tygodnia.

    Trip i Chloe tworzą parę. Chłopak nie traktuje jednak poważnie swojego związku. Pozwala sobie na flirtowanie z innymi dziewczynami tłumacząc sobie, że przecież Chloe go kocha więc i tak mu wybaczy. Nie ma więc po co się wysilać. Wszystko i tak przyjdzie mu przecież łatwo.

    Wszyscy bohaterowie poznają się pewnego dnia w barze Four Faced Lair. Popijając piwo spędzają miły wieczór grając w grę „Never Have I Ever” (Gra ta jest dobrze znana z serialu The L Word i Loving Annabelle. Rozpoczyna się słowami: Nigdy nie byłam/ robiłam itp… Osoba, która była/ robiła itp. może się napić alkoholu). Molly podczas swojej kolejki mówi, że nigdy nie całowała się z dziewczyną. Ku jej zdziwieniu każda z osób siedzących przy stoliku poza nią wypija łyk piwa. Udany wieczór staje się początkiem przyjaźni między nowopoznanymi osobami. Zwłaszcza Molly i Bridget od tego momentu zaczynają spędzać w swoim towarzystwie coraz więcej czasu. Molly coraz częściej zastanawia się nad swoim związkiem i nad tym, czy tak naprawdę jest w nim szczęśliwa. Zaczyna w swoim chłopaku widzieć coraz więcej wad. Przeszkadza jej spokojny charakter Grega oraz jego tradycyjne podejście do wielu kwestii. Molly chce czegoś więcej w życiu, nuty szaleństwa i seksu, który nie zawsze wyglądałby tak samo. Z Gregiem może się kochać jedynie w łóżku przy zgaszonym świetle. Kobieta coraz bardziej pragnie by ktoś pod wpływem chwili, emocji i namiętności porwał ją w przypływanie uczuć. Pewnego wieczoru postanawia urzeczywistnić swoje pragnienia z Bridget…

    Film jest lekki, nieskomplikowany i przewidywalny. Jeśli ktoś ma ochotę obejrzeć ambitne kino, nie znajdzie tu nic ciekawego dla siebie.



    Ocena filmu:














    Tematyka branżowa :












    Text by: Peztka





    Elena Undone

    Produkcja: USA 2010

    gatunek: dramat

    Reżyseria: Nicole Conn

    W głównych rolach :

    Necar Zadegan: Elena
    Traci Dinwiddie: Peyton
    Gary Weeks: Barry
    Sam Harris: Tyler
    Connor Kramme: Nash
    Sabrina Fuster: Tori
    Mary Wells: Wave
    Erin Carufel: Millie
    Heather Howe: Lily
    Jane Clark: Matka Peyton

    Scenarzystką i reżyserką tego filmu jest Nicole Conn, która jest również twórczynią znanego miłośniczkom branżowych filmów Claire of the Moon (1992 rok). I tak jak jej poprzedni film należy już do sztandarowych pozycji tęczowego kina, tak Elena Undone ma szansę dołączyć do nich niekoniecznie ze względu na świetny scenariusz czy reżyserię, bo te pozostawiają wiele do życzenia, lecz ze względu na najdłuższy pocałunek w historii kina, trwający aż 3 minuty i 24 sekundy! Jeśli przebrniemy przez zagmatwany początek, możemy spodziewać się miłych dla oka scen. Film nie jest może arcydziełem, jest w nim sporo błędów natury technicznej, niektóre sceny są niedopracowane i niedokończone, nakręcone jakby nie posiadano na planie filmowych scenografa czy dyrektora artystycznego, scenariusz zaś bywa chaotyczny i miejscami nieco pozbawiony sensu, jednak warto sięgnąć po tę pozycję ze względu chociażby na tematykę. Pomimo głównego wątku miłości Eleny i Peyton, sceny przeplatają historie miłosne osób różnych płci, wieku, orientacji seksualnych. Film sprawia wrażenie banalnej, prostej opowieści z przewidywalną fabułą i zakończeniem, niesie jednak za sobą wiele ciekawych spraw. Nicole Conn postawiła w nim przede wszystkim na ukazanie uczuć, odczuć bohaterów, ich stanów emocjonalnych, potrzeb. Mottem filmu zdaje się być hasło, że miłość jest najważniejsza i wszystko zwycięży, a także, że prawdziwa miłość zdarza się i jest w stanie pokonać wszystko. Być może chwilami zrobiła to w zbyt banalny sposób, liczą się jednak intencje i całość, a ta nie wygląda najgorzej. Ciekawostką filmu jest fakt, że oparty został na prawdziwych wydarzeniach. Film znakomicie nadaje się na wieczorny seans we dwoje. Dobrą stroną jest piękna muzyka i piosenki, które znakomicie komponują się z poszczególnymi scenami.

    Elena od 15 lat jest niezwykle poukładaną żoną pastora, matką nastoletniego Nasha, gospodynią domową. Kiedyś fotografowała, miała głowę pełną pasji, pomysłów, inspiracji. Teraz jej życie jest monotonne, jednostajne i przewidywalne. Elena jest heteroseksualną kobietą i choć nigdy nie kochała swojego męża, nigdy nie pociągały jej kobiety. Wraz z mężem starają się o dziecko już od wielu lat, nic jednak z tego nie wychodzi. Któregoś dnia w ośrodku adopcyjnym Elena poznaje Peyton, lesbijkę, która marzy o dziecku. Niedługo potem obie kobiety spotykają się na meetingu, gdzie rozmawia się dużo o wyjątkowej miłości, bliskości, jedności dusz. Elena zaprzyjaźnia się z Peyton a ich spotkanie zdaje się być właśnie takim odnalezieniem się dwóch ludzkich istnień. Początkowo głęboka przyjaźń szybko zamienia się w magiczne uczucie popierane przez jednych, a krytykowane przez drugich. Być może Conn zbyt mocno skupiła się na pozytywnych aspektach uczuć spłycając ludzkie tragedie i dramaty jednak zapewne nie o to w tym wszystkim chodziło. Film jest ważny dla kinematografii tęczowej z jeszcze z jednego powodu. Coraz częściej słyszy się o kobietach, które mają męża, dzieci, rodzinę a wszystko w ich życiu zmienia się, kiedy niespodziewanie zakochują się w kobiecie. Taka tematyka pozwala na przemyślenie pewnych spraw i skorzystanie z cudzych, gotowych już rozwiązań…

    Obie panie grające główne role, Necar Zadegan i Traci Dinwiddie spotkały się już kiedyś wspólnie na planie filmowym w 2007 roku grając w opartej na prawdziwej historii miłosnej z końca XIX wieku romansie pisarki Renee Vivien z żoną tureckiego dyplomaty, Kerime. Film miał zaledwie 7 minut i nosił tytuł „The Touch”. Można go zobaczyć we fragmencie pod linkiem:



    Ocena filmu:













    Tematyka branżowa :











    Text by: Peztka

    Black Swan (Czarny Łabędź)

    Produkcja: USA 2010

    gatunek: Dramat, Thriller, Psychologiczny

    Reżyseria: Darren Aronofsky

    W głównych rolach :

    Natalie Portman: Nina Sayers

    Mila Kunis: Lily

    Vincent Cassel: Thomas Leroy

    Barbara Hershey: Erica Sayers

    Winona Ryder: Beth Macintyre

    Benjamin Millepied: David
    Ksenia Solo: Veronica
    Kristina Anapau: Galina

    Janet Montgomery: Madeline

    Sebastian Stan: Andrew

    Film, który ledwo się pojawił zdobył wiele najważniejszych nagród, a także uzyskał nominacje do Oskara, Złotych Globów, Bafty, Camerimage, Satelity i wielu innych.
    Pomysł Czarnego łabędzia zrodził się w głowie Darrena Aronofsky’ego dobre dziesięć lat temu, kiedy pochłonięty był jeszcze swoim ówczesnym, wybitnym filmem, Requiem dla snu. Od początku główną rolę miała otrzymać Natalie Portman.

    Nina mieszka wraz z matką, byłą baletnicą w Nowym Yorku. Jej matka opiekuje się nią i traktuje jak dziecko. Zdaje się żyć tylko dla niej, steruje jej wyborami, karierą. Nina bowiem jest również jak ona baletnicą. Tańczy w renomowanym zespole tanecznym w Nowym Yorku u boku słynnych artystów. Jest perfekcjonistką. Każde niepowodzenie jest dla niej klęską. Ćwiczy całymi dniami z zespołem, następnie wraca do domu i ćwiczy sama przed lustrem w domu pod okiem matki. Nie zwraca uwagi na wycieńczenie organizmu, na zmęczenie. Najważniejsza jest doskonałość w wykonywaniu układu. Nina ma problemy psychiczne, kiedy jest zdenerwowana niekontrolowanie okalecza swoje ciało drapiąc się do krwi, jest także bulimiczką i ma schizofrenię, która uwidacznia się w chwilach napięcia. Jej życie nie wybiega poza ramy tańca i pracy. Jest dla niej wszystkim. Problemy zdrowotne Niny potęguje ostra rywalizacja w zespole. Wszystkie tancerki walczą o lepsze role, lepsze miejsce na scenie, garderobę, miejsce u boku tancerza i uwagę reżysera. Któregoś dnia okazuje się, że główna tancerka Beth Macintyre (w tej roli Winona Ryder) kończy karierę. W tym zawodzie na scenie nie stoi się zbyt długo. Jej miejsce ma szansę zdobyć tylko jedna z dziewcząt. Teatr ma wystawić Jezioro Łabędzie. Główną rolę ma zagrać najzdolniejsza tancerka z zespołu. Rola jest tym bardziej trudna, że jedna dziewczyna będzie musiała odegrać dwie osoby: złą i dobrą, będzie musiała być słodkim, delikatnym, białym łabędziem i złym, podstępnym czarnym. Spośród wielu tancerek Thomas Leroy wybierze osobę potrafiącą wydobyć z siebie zarówno dobre, jak i złe emocje. Idealną do roli białego łabędzia zdaje się być Nina. Nie potrafi jednak pokazać tańcem namiętności, emocji skrajnie negatywnych. Jest zbyt wrażliwa, ułożona i perfekcyjna. Nie ma w sobie tyle swobody. Thomas jednak daje jej szansę. Powoli prowadzi dziewczynę poprzez stany emocjonalne nie znane jej do tej pory, próbuje pokazać jej jak można uwieść kogoś, doprowadzić do złości i pragnień drzemiących głęboko w środku. Nina rozluźnia się, fantazjuje. Daje ponieść się chwili. Pozwala wyciągnąć się pierwszy raz chyba w życiu na imprezę, próbuje alkoholu, narkotyków. Przenosi się w świat dotąd jej nieznany. Niesiona falą narkotyków i schizofrenicznych wizji uwodzi i pozwala się uwieść Lily, koleżance z zespołu którą traktuje z jednej strony jak groźną rywalkę, z drugiej jako swoje alter ego.

    Film pełen magii, zdarzeń i zwrotów akcji. Postawiono w nim na uczucia pokazane w sposób namacalny, bo wyrażony przez taniec. Reżyser wszedł w wizje bohaterki odsłaniając widzowi świat stworzony z marzeń i wyobraźni, imaginacji tak namacalnych, że niemal prawdziwych.

    Ocena filmu:



    Tematyka branżowa :



    Text by: Peztka




    Sasameki Koto


    Produkcja:
    Japonia 2009

    gatunek: romans, shoujo-ai

    Reżyseria: Eiji Suganuma

    W głównych rolach :

    Ayahi Takagaki: Sumika Murasame
    Megumi Takamoto: Ushio Kazama
    Emiri Katou: Kiyori Torioi
    Ayaka Shimizu: Masaki Akemiya
    Hiromi Harada: Tomoe Hachisuka
    Chiwa Saito: Miyako Totama
    Mayuki Makiguchi: Azusa Aoi
    Risa Hayamizu: Akira Sekidera
    Ai Maeda: Noe Hayasumi
    Sayuri Hara: Okura
    Hideki Nakanishi: Danshi Seito
    Mitsuhiro Sakamaki: Danshi Seito
    Yuka Asaba: Joshi Seito
    Kosuke Ito: Danshi Seito

    Serial składa się z 13 odcinków.
    Sasameki Koto to manga z rodzaju shoujo-ai. Bohaterkami anime są jak zwykle nastolatki uczęszczające do jednej z japońskich szkół. Tym razem placówka edukacyjna okazuje się być szkołą koedukacyjną. Po korytarzach spacerują zarówno chłopcy, jak i dziewczęta. W japońskich klimatach spotkamy tutaj zarówno pary hetero, jak i homoseksualne.

    Kazama to ładna i sympatyczna dziewczyna, której największym pragnieniem jest znalezienie prawdziwej miłości. Nie byłoby w tym nic dziwnego, wszak nastolatki marzą o wielkiej i romantycznej przygodzie. Kazama jednak otwarcie mówi o tym, że kocha wszystkie piękne kobiety, a chłopcy nie interesują ją wcale. Dziewczyna z natury jest bardzo kochliwa, nie ma bowiem dnia, żeby nie ulec zauroczeniu jakąś nową koleżanką ze szkoły lub chociażby dziewczyną spotkaną przypadkiem na ulicy. Kazama jest dość kruchą i delikatną istotą, dlatego bezpiecznie czuje się jedynie przy swojej wiernej przyjaciółce Murasame. Nastolatka dużo czasu poświęca na czytanie czasopism o modzie. Największą jej uwagę przykuwają modelki. Jej koleżanka z klasy, Sumiko Murasame jest przewodniczącą. Jest także bardzo dobrą uczennicą. Uprawia wiele sportów, m.in. siatkówkę i karate. Niestety nie dorównuje swojej koleżance wdziękiem i urodą. Dziewczyna ma męskie rysy twarzy, jest bardzo wysoka i nie ma zbyt wielu przyjaciół. Do tego nosi okulary, przez co nie podoba się innym uczniom, a zwłaszcza Kazumie w której się kocha i o której fantazjuje przy każdej okazji. Sumiko niczego tak bardzo w życiu nie pragnie, jak tego, żeby jej najlepsza przyjaciółka zwróciła na nią wreszcie uwagę. Specjalnie dla niej próbuje zmienić styl ubioru na bardziej dziewczęcy, aranżuje też różne sytuacje by móc jak najwięcej czasu spędzać z ukochaną. Obie dziewczyny przyjaźnią się z Kiyori Torioi, której zamiłowaniem jest jedzenie. Kiyori praktycznie nie rozstaje się z batonami i różnymi przekąskami. Dziewczęta w trójkę jadają obiady w szkole, spędzają razem czas podczas przerw a także spotykają się popołudniami. Zarówno Torioi jak i Kazama nie dostrzegają, że Murasame jest zakochana w jednej z nich. Ich niekończące się rozmowy o chłopakach, w których mogłaby zakochać się Murasame, ranią Sumiko i powodują, że dziewczyna nie widzi szans na zdobycie serca ukochanej.
    W anime pojawia się także para dziewcząt Tomoe Hachisuka i Miyako Taema, które nie ukrywają uczuć jakie do siebie żywią.

    Fanów yuri fabuła serialu może nieco znudzić i rozczarować. Anime jest dość schematyczne i przewidywalne. Wątek romantyczny jest bardzo zbliżony do Aoi Hanny, która jednak jest ciekawszą produkcją, zwłaszcza ze względu na lepszą i bogatszą kreskę i grafikę. Najbardziej w serialu brakuje zwrotów akcji, jakiegoś elementu zaskoczenia. Niemniej jednak momentami kreskówka bywa śmieszna i zabawna. Czegoż jednak spodziewać się po japońskiej anime, która z założenia opiera się na podobnych schematach.


    Ocena filmu:


    Tematyka branżowa :





    Boogie Woogie

    Produkcja: Wielka Brytania 2009

    gatunek: komediodramat

    Reżyseria: Duncan Ward

    W głównych rolach :

    Heather Graham: Beth Freemantle
    Amanda Seyfried: Paige Prideaux
    Gillian Anderson: Jean Maclestone
    Christopher Lee: Alfred Rhinegold
    Alan Cumming: Dewey
    Stellan Skarsgård: Bob Maccelstone
    Charlotte Rampling: Emille
    Danny Huston: Art Spindle
    Joanna Lumley: Alfreda Rhinegold
    Simon McBurney: Robert Freign

    Film dla miłośników talentu Amandy Seyfried, modelki i aktorki znanej w Polsce przede wszystkim z roli w takich filmach jak Mamma Mia czy branżowym Chloe i Zabójcze ciało. Występuje tu również Heather Graham, biorąca udział w tęczowych produkcjach: Gray Matters, Terrified, Broken. W Woogie Bogie można zobaczyć również aktora występującego w les -produkcjach, Allana Cumminga (The L Word, Gray Matters).

    Boogie Woogie jest ekranizacją książki Danny’ego Moynihana.
    Londyn, czasy współczesne. Bohaterowie filmu żyją w świecie sztuki nowoczesnej. Galerie, obrazy a raczej handel nimi jest dla nich pierwszoplanową sprawą. Art Spindle jest właścicielem londyńskiej galerii. Jego marzeniem jest nabycie za wszelką cenę obrazu noszącego tytuł „Boogie Woogie”. Nie jest to jednak łatwe zadanie, gdyż w chwili obecnej płótno to należy do znanego marszanda Alfreda Rhinegolda, który nie zamierza pozbyć się dzieła. Chętnych do zakupu jest tak wielu, że zdobycie obrazu graniczy z cudem. Każda z postaci zdaje się mieć własny świat i żyć własnym życiem. Mamy tutaj zawiłość fabuły, wielość postaci, zdrady, narkotyki, seks heteroseksualny i lesbijski. Doborowa obsada nie gwarantuje jednak znakomitego obrazu. Zbyt dużo tutaj słów, infantylności, być może charakterystycznego dla świata sztuki i ludzi, którym wydaje się, że tworzą śmietankę towarzyską i wyznaczają drogi i trendy w brytyjskiej kulturze i sztuce…

    Ocena filmu:


    Tematyka branżowa :

    Text by: Peztka

     
    Intimates
    /Ji sor

    Produkcja: Hongkong 1997

    gatunek: dramat, romans

    Reżyseria:
    Chi Leung ‚Jacob’ Cheung 

    W głównych rolach :

    Charlie Yeung: Foon
    Theresa Lee: Wai
    Carina Lau:Wan
    Wei Tung: Chan Yiu-Chung
    Cher Yeung: Ji Sor
    Ah Lei Gua: Wan jako stara kobieta
    Kar Lok Chin: Shing
    Winston Chao: Chłopak Wai

    Film retrospektywny z klimatami chińskimi.
    Wai mieszka w San Francisco. Jest wziętym adwokatem. Ma narzeczonego, w którym jest bardzo zakochana. Któregoś dnia odwiedza ją starsza kobieta nazywana przez nią ciocią Fonn. Przyjazd zbiega się z nieprzyjemnymi dla Wai wydarzeniami. Jej narzeczony porzuca ją i oświadcza, że wkrótce zamierza poślubić inną. Zrozpaczona dziewczyna nie chce się z tym pogodzić. Fonn stara pomóc się dziewczynie zabierając ją w podróż pełną wspomnień z przeszłości…
    Wiele lat temu, w latach 40-tych XX wieku, jeszcze przed konfliktem z Japonią młoda dziewczyna Foon pracowała w fabryce jedwabiu należącej do bogatego Chana. Pan posiadał siedem żon i żył dostatnio i bogato. Foon urodziła się w biednej rodzinie, dlatego od najmłodszych lat musiała pracować. Któregoś dnia dowiedziała się, że rodzice sprzedali ją jakiemuś mężczyźnie, żeby pokryć długi. Zrozpaczona Foon nie chciał jednak zostać niczyją żoną. Wolałaby zabić się niż oddać mężczyźnie, którego nie kochała. Rodzice jednak nie chcieli zgodzić się na anulowanie kontraktu z tej prostej przyczyny, że pieniądze za córkę od razu wydali. Z pomocą dziewczynie przyszła niespodziewania piękna Wan, kobieta pretendująca do miana ósmej żony pana. Foon była członkinią tradycyjnej chińskiej organizacji kobiet, które przysięgły żyć w dziewictwie do śmierci. Z wdzięczności zatem za uratowanie przed niechcianym zamążpójściem, Foon poświęca swój czas na pielęgnację swej ósmej pani… Między panią a Foon rodzi się niezwykła więź…

    Ocena filmu:


    Tematyka branżowa :






    Text by: Peztka

    • RSS